بریده‌هایی از کتاب پستچی

ماه اگر می‌خندید، شکل تو می‌شد!

«قرار نیست به هرکس خوبی کنی پیش تو بماند یا برایت جبران کند. همین خوبی کردن، تو را خوشبخت می‌کند...»

عشق اتفاقی است که دلت را بهاری می‌کند

شما زن عاشق ندیدی نه؟ از هر سربازی خطرناک‌تره!»

عاشق شدن سخت است. عاشق ماندن، سخت‌تر. آدم شاید در یک لحظه عاشق شود، ولی یک عمر طول می‌کشد که عشقش را از یاد ببرد، به‌خصوص عشق اول را.

«گاهی عشق سریع‌تر از گلوله می‌کشدت

مگر یک زن چقدر می‌تواند یا علی بگوید و هیچ‌کس جوابش را ندهد!

جنگ بدترین فکر بشر است چیستا... از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند باهم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند... چون آن‌ها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند. میان گل‌ولای نیستند و با فکر چشمان سبز ماریا نمی‌میرند. آن‌ها در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند..

«قرار نیست به هرکس خوبی کنی پیش تو بماند یا برایت جبران کند. همین خوبی کردن، تو را خوشبخت می‌کند...»

گر کسی برای کسی صبر کنه یعنی عشقش واقعیه، ولی اگر همه چیز رو با عجله بخواد به دست بیاره، یعنی هواوهوسه و زود می‌ره.»

عاشق شدن سخت است. عاشق ماندن، سخت‌تر. آدم شاید در یک لحظه عاشق شود، ولی یک عمر طول می‌کشد که عشقش را از یاد ببرد، به‌خصوص عشق اول را

تو با جسم یک مرد ازدواج نمی‌کنی، تو با فکر او ازدواج می‌کنی.

تو این کشور هرکی از خونهٔ مادرش فرار کنه، شعر می‌گه، هرکی از خونهٔ پدرش ناراضیه، داستان می‌نویسه.

مُهر خدا روی دل‌هایمان خورده است. همین کافی است

در آن روزگار هر شب می‌خوابیدی و بیدار می‌شدی چیزی را گم کرده بودی، آدمی را، عشقی را و خانه‌ای را

بر تفنگ چوبی کودکی‌ام درختی ریشه دوانده است نگفتی دلت، درخت است نگفتم دلم، خاک است با باد می‌رود در این خاک ریشه کن تا زور هیچ بادی به ما نرسد.

آدم همیشه همه‌چی رو نمی‌دونه، یکی پیدا می‌شه که بیشتر از آدم می‌دونه.

از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند باهم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند... چون آن‌ها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند. میان گل‌ولای نیستند و با فکر چشمان سبز ماریا نمی‌میرند. آن‌ها در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند...

چیزی در سینه‌ام تیر کشید، درست وسط سینه‌ام. انگار گلوله خورده بودم. یاد یک جملهٔ قدیمی افتادم که یک‌جا خوانده بودم «گاهی عشق سریع‌تر از گلوله می‌کشدت.»

انگار گم کردن، رسممان شده بود. در آن روزگار هر شب می‌خوابیدی و بیدار می‌شدی چیزی را گم کرده بودی، آدمی را، عشقی را و خانه‌ای را.

«گاهی عشق سریع‌تر از گلوله می‌کشدت.»

کاش چیزهای بیشتری مرا به یاد تو می‌انداخت.

وقتی عشق زندگی‌ات، باد می‌شود، طوفان می‌شود، رگبار می‌شود و بر سرنوشتت می‌بارد، دیگر انتظار همه چیز را داری، مگر نیامدنش را.

حسی به من می‌گفت دیگر دیدار در این دنیا ممکن نیست. هرچه را گم کنی، برای همیشه گم کرده‌ای!

ماه اگر می‌خندید، شکل تو می‌شد

هیچ جاده‌ای در زندگی بن‌بست نیست. اگر باور نمی‌کنی، چند قدم جلوتر برو. جادهٔ دیگری باز می‌شود. تا وقتی نشسته باشیم، همه‌جا بن‌بست است!

عاشق شدن سخت است. عاشق ماندن، سخت‌تر. آدم شاید در یک لحظه عاشق شود، ولی یک عمر طول می‌کشد که عشقش را از یاد ببرد، به‌خصوص عشق اول را.

با خودت آشتی کن با همهٔ دنیا بجنگ، اما با خودت نجنگ

جنگ بدترین فکر بشر است چیستا... از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند باهم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند... چون آن‌ها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند. میان گل‌ولای نیستند و با فکر چشمان سبز ماریا نمی‌میرند. آن‌ها در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند...

جنگ بدترین فکر بشر است