بریده‌هایی از کتاب آهنگ های شکلاتی

اولین ملاقات یعنی قوی‌ترین خاطره

پیرمرد: درسته! تو نمی‌خوای مثل انسان‌های اولیه توی جنگل زندگی کنی؛ می‌خوای پیتزای قارچ بخوری، سمفونی نهم گوش کنی، وبلاگ بنویسی و حضورتو به دنیا اعلام کنی. شاهدشم موجود لطیفیه که به صورت یه فرشته به‌ات تجلی کرده؛ درسته؟

پیرمرد: خب، مردم رو عرف و عادت‌شون زندگی می‌کنن. جوان: از هرچه عرف و عادتی که بوی امر و نهی و پند و اندرز و این مزخرفات می‌ده متنفّرم با سه تشدید! پیرمرد: آدم وقتی از یه چیزهایی زده می‌شه، قاعدتاً به چیزهای دیگری علاقه پیدا می‌کنه. جوان: من از اونایی خوشم می‌آد که لطیف، طبیعی، بی‌تکلفن. پیرمرد: آها! جوان: درخت، صدای آب، سبزه‌های نیلوفری، درناهای مهاجر، یه آهنگ شکلاتی...

جوان: برای من هر گردویی گرده، و این عدالته قربان. پیرمرد: عدالتی که تو می‌خوای در عالم خیال هیچ بد نیس؛ اما روی زمین چی؟ جوان: ... پیرمرد: (به تدریج نافذ، مؤثر، آرامبخش.) کدوم عدالتی می‌گه بنده به حکم اینکه قرمه‌سبزی می‌خورم و با رِنگ‌های خودم خوشم و حال می‌کنم، آدم روزمرهٔ مبتذلی هستم و تو چون بتهوون گوش می‌کنی و آقای برگمن تو رو تکون می‌ده، مرد والای کاملی هستی که از ملکوت آسمان به زمینِ ما قدم‌رنجه کردهٔ؟

جوان: رمان هم می‌خونه. پیرمرد: اوقات فراغت چه مانعی داره؟ جوان: مانعی که نداره؛ فقط آخرین رمانی که خونده «هَری پاتِر» ه. پیرمرد: «هری پاتر»؟ جوان: گفتم: این مزخرفات چیه آخه توی کله‌ت فرو می‌کنی؟ «مسخِ» کافکا رو گذاشتم رو میزش: اینو بخون! سه هفته بعد دیدم گوشهٔ ورقو تا زده روی صفحهٔ بیس و دو گریپاژ کرده.

پیرمرد: اوقات فراغت چه مانعی داره؟ جوان: مانعی که نداره؛ فقط آخرین رمانی که خونده «هَری پاتِر» ه. پیرمرد: «هری پاتر»؟ جوان: گفتم: این مزخرفات چیه آخه توی کله‌ت فرو می‌کنی؟ «مسخِ» کافکا رو گذاشتم رو میزش: اینو بخون! سه هفته بعد دیدم گوشهٔ ورقو تا زده روی صفحهٔ بیس و دو گریپاژ کرده.

آدم وقتی از یه چیزهایی زده می‌شه، قاعدتاً به چیزهای دیگری علاقه پیدا می‌کنه. جوان: من از اونایی خوشم می‌آد که لطیف، طبیعی، بی‌تکلفن. پیرمرد: آها! جوان: درخت، صدای آب، سبزه‌های نیلوفری، درناهای مهاجر، یه آهنگ شکلاتی...