بریده‌هایی از کتاب باغ آلبالو

اگر برای بعضی از دردها درمان‌های متعدد و زیاد تجویز کنند، این علامت آن است که درد بی‌درمان است.

من از این قیافه‌های جدی وحشت دارم. این قیافه‌ها چنگی به دل من نمی‌زند. از حرف‌های گنده‌گنده واهمه دارم. بهتر است اصلاً حرف نزنیم.

من فکرها می‌کنم. مغز خودم را داغان می‌کنم، هزار تدبیر به خاطرم می‌رسد، واقعاً هزارها! اما اساساً معنی همهٔ این‌ها آن است که یک راه‌حل هم به نظرم نمی‌رسد.

گاهی دلم می‌خواهد سیر حرف بزنم. اما کسی را ندارم که باهاش درددل کنم، هیچ‌کس را ندارم.

من تمام وقت منتظر چیزی هستم، مثل اینکه منتظرم خانه روی سرمان خراب شود.

آدم نباید خودش را گول بزند. به هر جهت، آدم باید در عمرش یک بار هم که شده با حقیقت مواجه بشود.

عمرم همچین تمام شده که انگار اصلاً زندگی نکرده بوده‌ام...

«ای مایهٔ اندوه روح من، آیا هرگز از دردم آگاه خواهی شد؟»

عجب آدم نازنینی هستم!

روز سعادت نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شود. من حتی صدای پایش را می‌شنوم. آیا نباید آن روز را به چشم دید؟ نباید آن را شناخت؟ چه اهمیت دارد اگر هم ما به آن روز نرسیم! دیگران که از آن برخوردار خواهند شد.

هرروز یک بلایی سر من می‌آید. اما دیگر غرولند نمی‌کنم. عادت کرده‌ام، حتی می‌خندم.

آه، ای کاش خوابم می‌برد.

دهاتی‌ها مردم خوش‌قلبی هستند، اما فهمشان کم است.

لازم نیست بروید نمایش تماشا کنید. کمی بیشتر خودتان را تماشا کنید. چقدر زندگی‌هایتان تیره‌وتار است. چقدر حرف‌های بی‌معنی و مزخرف می‌زنید!

زمستان خواهد گذشت و بهار خواهد آمد، اما دیگر تو وجود نخواهی داشت. تو را خراب خواهند کرد. چه چیزها که این دیوارها دیده‌اند!

قسم می‌خورم، من وطن خودم را دوست می‌دارم، واقعاً دوست می‌دارم

ما عقب مانده‌ایم. ما حداقل دویست سال عقب افتاده‌ایم. ما هنوز چیزی به دست نیاورده‌ایم. موقعیت معینی در برابر گذشته نداریم. کاری غیر از نظریه‌بافی و شکایت از درد غربت و عرق‌خوری نمی‌کنیم. واضح است که اگر بخواهیم در حال زندگی را شروع کنیم، باید قبل از هرچیز گذشته را جبران کنیم و آن را ببوسیم و کنار بگذاریم. و جبران گذشته فقط با رنج امکان دارد. با رنج‌وزحمت مدام و وحشتناک میسّر است.

مدت‌هاست که به این بلاها عادت کرده‌ام و به سرنوشتم با تبسم نگاه می‌کنم.

خواهش می‌کنم عقاید خودتان را با کلمات ظریفی بیان بفرمایید!

چقدر حرف‌های بی‌معنی و مزخرف می‌زنید!

اگر بخواهیم در حال زندگی را شروع کنیم، باید قبل از هرچیز گذشته را جبران کنیم و آن را ببوسیم و کنار بگذاریم. و جبران گذشته فقط با رنج امکان دارد. با رنج‌وزحمت مدام و وحشتناک میسّر است. فکرش را بکن، آنیا.

زمستان خواهد گذشت و بهار خواهد آمد، اما دیگر تو وجود نخواهی داشت.

اگر جزء گله شدی، می‌توانی پارس نکنی، اما دمت را باید حتماً تکان بدهی.

اصلاً مقصودتان چیست که آدم آخرش می‌میرد؟ شاید انسان صد حس داشته باشد که در موقع مرگ، فقط پنج حس آشنا و معروفش از بین برود و نود و پنج حس دیگرش زنده بماند.

آدم نباید یادش برود که کیست.

عاقبت یک‌طوری می‌شود. اگر امروز نشود، فردا خواهد شد.

اگر دختری عاشق بشود، دیگر فاتحهٔ اخلاق را خوانده.

«ای مایهٔ اندوه روح من، آیا هرگز از دردم آگاه خواهی شد؟»

شاید این جواب درست چخوف به مسائلی باشد که مطرح کرده است. خودش می‌نویسد: «برای یک هنرمند، طرح درست مسائلْ کافی به نظر می‌آید. اما هنرمندی که ادعای حکومت بر قرن خود را دارد بایستی جواب درست آن مسائل را هم بدهد.»

یک‌دفعه دلم برای مادرم سوخت، خیلی سوخت. سرش را گرفتم توی بغلم و فشار دادم و نمی‌توانستم ولش کنم. مادرم آن‌قدر برایم عزیز شده بود و زد زیر گریه.