کتاب در یک ظهر داغ تابستان دختری از بصره آمد

او با بغض گفت: «من دوستش دارم. او هم که باخت و افتاد توی جا دوستش داشت. هنوز هم دارد. درست است که باخت، اما هنوز دوستش دارد. من هم اگر ببازم باز هم چیزی برایم عوض نمی‌شود، چون به خودم که نمی‌بازم، به تو می‌بازم. او هم که باخت به خودش که نباخت، به ما باخت. این را توی آن کلهٔ پرتوریوسی‌ات فرو کن. ما داریم مسابقه می‌دهیم چون هر سه‌مان دوستش داریم!»

و بدان که آفریدگار آدمی را شگفت آفرید. و آفرید او را از تارهای به‌هم‌تابیدهٔ:

مرا بیاموز چگونه درباره‌ات بنویسم یا چگونه از یادت ببرم. غاده السمان

مرا بیاموز چگونه درباره‌ات بنویسم یا چگونه از یادت ببرم. غاده السمان

و بدان که آفریدگار آدمی را شگفت آفرید. و آفرید او را از تارهای به‌هم‌تابیدهٔ:

تنها معبد برای ما، درون ماست

چطور ممکن است درحالی‌که به من خیره شده بوده، به آن‌ها هم نگاه کرده باشد؟...

گفت: «پرسیدم چرا دوستش داری؟» آن‌لحظه حسم این بود انگار همهٔ آنچه که در دلم، در ته ته دلم قایم کرده بودم و در این چند روز هیچ‌وقت به زبان نیاورده بودم، یکباره ریخته بود بیرون. باید خودم را پیدا می‌کردم.

تو اگر برخیزی، من اگر برخیزم، همه بر می‌خیزند!