کتاب قلمرو خلافکاران

«توجه کردین که همهٔ مردم شهر یا دنبالمونن، یا از دستمون عصبانی‌ان، یا می‌خوان بکشنمون؟» کَز گفت: «که چی؟» «خب، قبلا فقط نصف شهر بود.»

وقتی نمی‌توان دری را باز کرد، باید یک در جدید ساخت.

«کاش دیوونه شده بودم، اینجوری حداقل خوشحال‌تر بودم.

چرا شماها این جمله رو می‌گین؟ نه عزاداری، نه کفن و دفنی؟ چرا همین‌جوری نمی‌گین موفق باشی یا در امان خدا؟» «دوست داریم انتظاراتمون رو در حد پایین نگه داریم.»

احترام چیزی نیست که از بقیه طلب کنی. باید به دستش بیاری.

وقتی شانسی برای برنده شدن نداری، بازی را عوض می‌کنی.

عادت کرده بود همیشه لبخند بزند. همچنان گریه می‌کرد، ولی نه با اشک‌های علنی. گریه‌هایش فضای خالی درونش را پر می‌کردند، چاهی از غم و غصه که هر شب مانند سنگی در آن فرو می‌رفت.

«کوه هر چقدر بلند باشه، روش بالا رفتن ازش یکیه.»

نمی‌شه سر یه آدم صادق کلاه گذاشت

حقایق وحشتناک بهتر از دروغ‌های مهربانانه بودند.