کتاب قلمرو خلافکاران

«توجه کردین که همهٔ مردم شهر یا دنبالمونن، یا از دستمون عصبانی‌ان، یا می‌خوان بکشنمون؟» کَز گفت: «که چی؟» «خب، قبلا فقط نصف شهر بود.»

«کاش دیوونه شده بودم، اینجوری حداقل خوشحال‌تر بودم.

احترام چیزی نیست که از بقیه طلب کنی. باید به دستش بیاری.

وقتی نمی‌توان دری را باز کرد، باید یک در جدید ساخت.

«کوه هر چقدر بلند باشه، روش بالا رفتن ازش یکیه.»

وقتی شانسی برای برنده شدن نداری، بازی را عوض می‌کنی.

عادت کرده بود همیشه لبخند بزند. همچنان گریه می‌کرد، ولی نه با اشک‌های علنی. گریه‌هایش فضای خالی درونش را پر می‌کردند، چاهی از غم و غصه که هر شب مانند سنگی در آن فرو می‌رفت.

حقایق وحشتناک بهتر از دروغ‌های مهربانانه بودند.

چرا شماها این جمله رو می‌گین؟ نه عزاداری، نه کفن و دفنی؟ چرا همین‌جوری نمی‌گین موفق باشی یا در امان خدا؟» «دوست داریم انتظاراتمون رو در حد پایین نگه داریم.»

نمی‌شه سر یه آدم صادق کلاه گذاشت

واقعا تصور کرده بود دنیا عوض نمی‌شد؟ عجب احمقی بود. دنیا پر از معجزه بود. زلزله‌های غیرمنتظره، توفان‌هایی که ناگهان از راه می‌رسیدند و می‌توانستند شکل یک قاره را تغییر دهند.

ولی بقیهٔ ما چی؟ دخترانی که مهم نبودند و کسی به آنها اهمیت نمی‌داد؟ دختران نامرئی چه می‌شدند؟ یاد می‌گیریم طوری سرمون رو نگه داریم که انگار تاج روشه. یاد می‌گیریم جادو رو در چیزهای عادی ببینیم. وقتی برگزیده نبودی، وقتی خون سلطنتی در رگ‌هایت نبود، اینگونه زنده می‌ماندی. حتی وقتی دنیا چیزی به تو بدهکار نبود، همچنان بدهی‌ات را طلب می‌کردی.

«مرگ هدیه‌ایه که هنوز لیاقتش رو پیدا نکردی.»

با خود گفت، این حس رو به خاطر داشته باش. همهٔ چیزایی رو که باید از دست بدی به خاطر بسپر.

«از همونایی که خودت تحمل کردی؟» «آره.» این یک قول بود. یک اعتراف بود.