کتاب قلمرو خلافکاران

«توجه کردین که همهٔ مردم شهر یا دنبالمونن، یا از دستمون عصبانی‌ان، یا می‌خوان بکشنمون؟» کَز گفت: «که چی؟» «خب، قبلا فقط نصف شهر بود.»

«کاش دیوونه شده بودم، اینجوری حداقل خوشحال‌تر بودم.

چرا شماها این جمله رو می‌گین؟ نه عزاداری، نه کفن و دفنی؟ چرا همین‌جوری نمی‌گین موفق باشی یا در امان خدا؟» «دوست داریم انتظاراتمون رو در حد پایین نگه داریم.»

وقتی نمی‌توان دری را باز کرد، باید یک در جدید ساخت.

وقتی شانسی برای برنده شدن نداری، بازی را عوض می‌کنی.

نمی‌شه سر یه آدم صادق کلاه گذاشت

«کوه هر چقدر بلند باشه، روش بالا رفتن ازش یکیه.»

حقایق وحشتناک بهتر از دروغ‌های مهربانانه بودند.

احترام چیزی نیست که از بقیه طلب کنی. باید به دستش بیاری.

عادت کرده بود همیشه لبخند بزند. همچنان گریه می‌کرد، ولی نه با اشک‌های علنی. گریه‌هایش فضای خالی درونش را پر می‌کردند، چاهی از غم و غصه که هر شب مانند سنگی در آن فرو می‌رفت.