بریده‌هایی از کتاب ویلودین

یک‌دفعه و آن‌هم با اطمینان کامل فهمیده که زنده است و بسیار تنها.

نیاز داشتم بزرگ‌ترها از کار دنیا سر دربیاورند. نیاز داشتم کسی بهم قول بدهد که همیشه ازم مراقبت می‌کند، حتی بااینکه می‌دانستم امکانش نیست.

اگر اتفاق‌های وحشتناک امکان رخ دادن داشتند، پس چرا معجزه امکان رخ دادن نداشت؟

«بعضی وقت‌ها بد نیست آدم یه‌کم انعطاف داشته باشه تا یهو نشکنه.»

همیشه باید هوای ضعیف‌ترها را داشته باشیم، مگر نه؟

«راستش ناراحت نیستم. عصبانی‌ام. این اشک‌ها از عصبانیته.» انگار این برایم قابل‌قبول‌تر بود. بیردی گفت: «اشک از روی عصبانیت جادو می‌کنه.» چشم‌هایم را تاب دادم. می گفت: «راست می‌گه. اشک‌هایی که از سر خشم ریخته می‌شن، قدرت عجیبی دارن.»

من اولین نفری بودم که گفتم جیغ‌زن‌ها جذابِ جذاب نیستند، اما به‌هرحال ته قلبم دوستشان داشتم. نمی‌دانم چرا. شاید چون خودم هم یک‌جورهایی می‌دانستم چه احساسی دارد اگر کسی آدم را دوست نداشته باشد.

تنهایی‌ام را دوست داشتم. تا آنجایی که یادم می‌آید، آدم‌ها همیشه گیجم می‌کردند.

دلم می‌خواست بدانم دوستی چه‌شکلی است. اینکه آن‌قدر با خودم راحت باشم که بتوانم با کس دیگری هم به همان اندازه احساس راحتی کنم.

«دخترم، اگه توی رفتار آدم‌ها دنبال پیدا کردن منطق باشی، حالاحالاها باید بگردی.»

خودم هم یک‌جورهایی می‌دانستم چه احساسی دارد اگر کسی آدم را دوست نداشته باشد.

چشم‌های مزاحم. متنفر بودم از اینکه این‌قدر راحت اشکشان سرازیر می‌شد و مدام بهم خیانت می‌کردند.

نیاز داشتم کسی بهم قول بدهد که همیشه ازم مراقبت می‌کند، حتی بااینکه می‌دانستم امکانش نیست.

هدیه دادن درست مثل هدیه گرفتن بد بود. آدم را ملزم می‌کرد. ارتباط ایجاد می‌کرد.

سایهٔ صنوبرها روی جاده افتاده و پرتوهای خورشید یکی‌درمیان مثل خنجرهایی طلایی از لابه‌لای شاخه‌ها بیرون زده بود.

ماه پشت ابرها گیر افتاده بود و جنگل شب را مثل شنلی ضخیم روی خودش کشیده بود.

زمین پیر است و ما نه، و این تنها چیزی است که باید به خاطر بسپاری.

بابا لبخند زد: «ویلودین، طبیعت بیشتر از ما می‌دونه. تا بوده همین بوده و احتمالاً همین هم خواهد بود.»

اگر اتفاق‌های وحشتناک امکان رخ دادن داشتند، پس چرا معجزه امکان رخ دادن نداشت؟

یاد گرفته‌ام که هیچ‌گاه برای ایجاد تغییر، کوچک نیستیم.

یاد گرفته‌ام که هیچ‌گاه برای ایجاد تغییر، کوچک نیستیم.

تنهایی‌ام را دوست داشتم. تا آنجایی که یادم می‌آید، آدم‌ها همیشه گیجم می‌کردند.

سعی می‌کردم وابستهٔ چیزی نباشم. حتی وقتی به چیزی که می‌خواهی می‌رسی، ممکن است توی یک چشم‌به‌هم‌زدن از دستش بدهی.

اگر اتفاق‌های وحشتناک امکان رخ دادن داشتند، پس چرا معجزه امکان رخ دادن نداشت؟

نجواهای کنار هم می‌تونه غرش بشه.’

برای مادرمان، زمین: ممنون که تحملمان می‌کنی! ک.ا برای ایران و تنها توله‌اش، پیروز آ.ح

یاد گرفته‌ام که هیچ‌گاه برای ایجاد تغییر، کوچک نیستیم. گرتا تانبرگ

اگه توی رفتار آدم‌ها دنبال پیدا کردن منطق باشی، حالاحالاها باید بگردی.

نگرانی‌ها برای من بدترین قسمت بزرگ‌سال بودنه.

به گمانم تا آخر عمر نیاز به ترمیم دارم. انگار وقتی کسی را که دوست داری از دست می‌دهی، این‌طور می‌شود.