کتاب شب خندق

«دوباره یه نویسنده با نوشتن دربارهٔ آدم‌های فقیر پولدار می‌شه.»

«هر قصه‌ای رو از یه جا باید شروع کرد،

بعضی وقت‌ها بعضی حرف‌های راست را نباید گفت تا وقتش برسد.

اگر مرگ داد است بیداد چیست، ز داد این همه داد و فریاد چیست.

. به اندازه‌ای که نور فانوس راهمان را روشن می‌کرد جلو می‌رفتیم و بعد حتماً دوباره جلوی راهمان روشن می‌شد و می‌توانستیم تصمیم دیگری بگیریم.

«یک دقیقه... فقط یک دقیقه... گاهی فقط یک دقیقه کافی است که همه‌چیز بر باد برود.»

چه کسی داستان ما را برای دیگران روایت می‌کند؟ تصویر ما تا کی روی این پرده باقی می‌ماند؟

آدم باید همه چی رو بشناسه، بتونه مسلط بشه رو دنیا، خدا رو چه دیدی، شاید یه روز همین آدم دو پا رفت و رو ستاره‌ها خونه ساخت. رفت رو صفحهٔ ماه نشست و از اون بالا همه چی رو نگاه کرد.

ارتباط مردم با هم وقتی فایده داره که مطمئن باشی حرفی که می‌شنوی حقیقت داره.

گاهی لازمه ما جز خودمون واسه دیگرون هم کار کنیم. آدمایی که شاید تا به حال یک بار هم از نزدیک ندیدیمشون

و چه شبی می‌شد اون شب که تا صبح کتاب بخونی

رُمّا یعنی درد مردم، یعنی گفتن حرف دل مردم، یعنی مرهم گذاشتن رو زخم آدمای بیچاره... من اگر کاره‌ای بودم همهٔ مملکت رو از روی رُمّا اداره می‌کردم. نگاه می‌کردم ببینم اونایی که رُمّا می‌نویسن چی می‌گن، حرف اونا رو همه‌جا جاری می‌کردم.

یه نفر تا از ته دل به چیزی اعتقاد نداشته باشه نمی‌تونه ازش یه داستان بنویسه یا یه نقاشی بکشه یا نمی‌دونم یه موسیقی بسازه،‌ طوری که تأثیرگذار باشه. خیلی‌ها چیزهایی می‌نویسن که بهش اعتقاد ندارن اما کارشون هم تأثیرگذار نیست.

گفت: «ما با هم دوستیم، همیشه برات دعا می‌کنم.»

ارتباط مردم با هم وقتی فایده داره که مطمئن باشی حرفی که می‌شنوی حقیقت داره.»

«این روزها همه فقط به پول اعتقاد دارن. حالا شکلِش فرق می‌کنه، اونایی که زرنگ‌ترن ژست آدمایی رو می‌گیرن که دلشون به حال دیگران می‌سوزه.»

کجای زمان ایستاده بودم؟ گذشته، حال یا آینده؟ امروز آیندهٔ دیروز است، دیروز گذشتهٔ امروز و فردا آیندهٔ امروز. اگر این‌طور باشد امروز گذشتهٔ فرداست. همه‌چیز به این ربط دارد که من کجا ایستاده باشم.