کتاب دختران کوهستان

داتر همیشه می‌گفت فکر کردن به اینکه فلان کار غیرممکنه، اون کار رو غیرممکن می‌کنه.

گریه کن عزیزم. خودت رو خالی کن. غصه تو دل آدمی که اشکش روونه دوام نمی‌آره.

بلند شد و ایستاد. انگار فکری که به ذهنش رسیده بود آن‌قدر بزرگ بود که در حالت نشسته در او نمی‌گنجید. باید می‌ایستاد تا ایده درون او کش بیاید و جا برای بالیدن داشته باشد.

غصه مثل یک تکه لباس خیس به تنش چسبیده بود و او می‌خواست با خندیدن آن را از خود بتکاند

فکر کردن به اینکه فلان کار غیرممکنه، اون کار رو غیرممکن می‌کنه.

هوش برای او معنی دیگری پیدا کرده بود: استعداد فکر کردن به چیزهای جدید و یاد گرفتن چیزهای نو.

رختخوابم به خواب دعوتم می‌کند

داتر همیشه می‌گفت فکر کردن به اینکه فلان کار غیرممکنه، اون کار رو غیرممکن می‌کنه.

داتر گفت: «گریه کن عزیزم. خودت رو خالی کن. غصه تو دل آدمی که اشکش روونه دوام نمی‌آره.»

داتر همیشه می‌گفت وقتی حرف دل و ذهنت یکی شد، به حقیقت رسیدی!

اگر مطمئنی درست است، یک لحظه هم تردید نکن!

غصه مثل یک تکه لباس خیس به تنش چسبیده بود و او می‌خواست با خندیدن آن را از خود بتکاند.

"آن‌ها زبان یکدیگر را نمی‌دانستند، پس به دنبال راهی دیگر برای برقراری ارتباط بودند، مثلاً پیدا کردن نقاط اشتراکشان."

رختخوابم به خواب دعوتم می‌کند

میری او را به شکل هر جوان هجده‌سالهٔ دیگری دید که ممکن است مثل یک آدم معمولی گیج یا دستپاچه شود.

به خانواده‌ام بگویید که منتظر نمانند و مشغول شوند باید تکانی بخورم تا حس کنم اینجا هم خانهٔ من است از زمانی که راه رفتن آموخته‌ام، زیر پایم سنگ‌های کوه بوده‌اند و آن‌قدر خاک خورده‌ام که راه گلویم بسته است