بریده‌هایی از کتاب ۳۵ کیلو امیدواری

خنداندن مردم آدم را سرِ ذوق می‌آورد. مثل موادمخدر است، هر چه بیش‌تر مردم بزنند زیر خنده و بلندتر قهقهه بزنند، بیش‌تر دل‌تان می‌خواهد که آن‌ها را بخندانید.

من از آدم‌هایی خوشم می‌آید که زندگی‌شان را با دست‌های خودشان می‌سازند. من اصلا نمی‌توانم آدم‌های تنبلی را تحمل کنم که چون نمی‌دانند چه کار باید بکنند، در خودشان فرو می‌روند و از همه جا و همه کس می‌بُرند. بی‌معنی است. در خود فرو رفتن و از همه بریدن.

در زندگی همیشه غمگین بودن از شاد بودن، آسان‌تر است.

«بودن یا نبودنم چه فرقی می‌کند؟»

مادرم می‌گوید آن روزها، ساعت‌ها توی اتاقم می‌نشستم و با خودم حرف می‌زدم و می‌خندیدم. به خاطر همین هم هست که فکر می‌کنم آن وقت‌ها باید پسر بچهٔ شادی بوده باشم.

«روز موفقیت‌آمیز روزی است که بتوانیم در آن چیزی به وجود آوریم.»

من نمی‌گذارم هر مشکل ساده‌ای در زندگی، مرا زمین بزند. بهتر است خودش با زبان خوش، خودش را کنار بکشد وگرنه بدجوری قاطی می‌کنم.

تو از مدرسه متنفری. اما همهٔ تلاشت را می‌کنی که تا جایی که می‌شود، آن‌جا بمانی.

در زندگی همیشه غمگین بودن از شاد بودن، آسان‌تر است. ولی من اصلا از آدم‌هایی خوشم نمی‌آید که آسان‌ترین راه را انتخاب می‌کنند. تو را به خدا شاد باش! و برای آن‌که شاد شوی، هر کاری از دستت برمی‌آید، بکن!