بریده‌هایی از کتاب انقلاب روسیه

نارضایتی در صورت سرکوب شدن، فقط و فقط بیش‌تر می‌شود.

الکساندر مرد، چون به مردمش اهمیت نمی‌داد... . او مالیات‌های سنگینی بر مردمش تحمیل کرد... . او فقط به ثروتمندان اهمیت می‌داد... . او در تجمل زندگی می‌کرد... . او تمام کسانی را که به نیابت از مردم مقاومت می‌کردند یا برای تحقق عدالت می‌کوشیدند، به دار آویخت یا تبعید کرد.

عقیده مارکس، کارگران علاوه بر طبقه بورژوا، دشمن دیگری نیز داشتند: مذهب نظام‌یافته. مارکس می‌گفت، کلیسا با وعده زندگی‌ای بهتر در بهشت، دست در دست اغنیا، کارگران صنعتی فقیر و تحصیل‌نکرده را به پذیرش همان شرایط هولناکی که بر کره خاک دارند، ترغیب می‌کند.

کارگران تمامی کشورها، متحد شوید. جنبش‌های مارکسیسم، نهیلیسم و پوپولیسم (مردم‌گرایی) به همراه سازمان‌های اعتقادی بنیادستیزانه فراوان دیگر، جوانان تحصیلکرده روس را در اواخر قرن نوزدهم به نسلی انقلابی بدل کردند.

ظهور لنین در هشتم ماه مه سال ۱۸۸۷، پنج دانشجو به دلیل توطئه در قتل تزار الکساندر سوم به دار آویخته شدند. در میان این پنج تن، یکی نیز جوانی متین و با اصل و نسب از طبقه متوسط بود به نام الکساندر ایلیچ اولیانوف. مرگ او نیز می‌توانست به مثابه قطره‌ای دیگر از دریای خون میلیون‌ها روس باشد که در دهه‌های بعدی، در اوج خشونت، کشته شدند. اما برادر جوان‌تر و شدیداً سوگوار الکساندر به نام ولادیمیر به دلیل صدور فرمان اعدام برادرش از جانب تزار، سر تا پا خشم و انزجار شد. بعد از مرگ الکساندر، ولادیمیر هفده ساله با ضجه گفت: «کاری می‌کنم که تاوان این کارشان را بپردازند! قسم می‌خورم!»(۲۰)

در فوریه سال ۱۹۰۴، مقارن با توقف موقتی جنگ قدرت میان کارگران و تزار، روسیه درگیر نبرد با ژاپن شد. تزار جنگ را دستاویزی قرار داد که به واسطه آن ذهن کارگران روسیه را از ایده‌های انقلابی منحرف و آن‌ها را برای نبرد با دشمنی مشترک متحد سازد. این جنگ همچنین می‌توانست برای روسیه فرصتی باشد برای گسترش قدرت و نفوذش.

وقتی خیل عظیم تظاهرکنندگانی که منظم و در آرامش راهپیمایی می‌کردند به کاخ زمستانی نزدیک شدند، نگهبانان قزاق (سواران نخبه روس) منتظر آن‌ها بودند. قزاق‌ها به مردم امر کردند که متفرق شوند، اما تظاهرکنندگان تحت امر گاپون پا قرص کردند. سربازانِ سواره، مسلح به شلاق و شمشیر، به معترضان حمله کردند. اما باز هم مردم پراکنده نشدند. ناگهان سربازها به روی مرد و زن و کودک آتش گشودند. ظرف چند دقیقه، سیصد تن از تظاهرکنندگان بر روی برف‌ها در خون خود غلتیدند و هفتصد تن دیگر زخمی شدند. نیکلای همان روز در دفترچه خاطراتش نوشت: «چه روز وحشتناکی! سربازان در جای جای شهر وادار شدند به روی مردم آتش بگشایند و خیلی‌ها کشته و زخمی شدند. خدایا، چه دردناک و هولناک!»(۲۸)

بلشویک‌ها که از مجموع ۷۰۷ کرسی، ۱۷۵ کرسی یا حدود ۲۵ درصد از کل آرا را به خود اختصاص داده بودند، حق مشروع خود را برای حکومت بر کشور از دست دادند. اما لنین و همقطارانش قصد کناره‌گیری از قدرت را نداشتند. وقتی اولین اعضای منتخب شورای قانونگذار در هجدهم ژانویه ۱۹۱۸ تشکیل جلسه دادند، بلشویک‌های مسلح به زور اسلحه جلسه را تعطیل کردند. روز بعد، درهای مرکز شورای قانونگذار قفل شد؛ دموکراسی در روسیه مرده و توسط همان کسانی که زمانی به مردم وعده آزادی‌های فردی داده بودند، در نطفه خفه شده بود. در واقع، بلشویک‌ها به اکثر آرمان‌هایی که در حین مبارزه برای تبدیل شدن به قدرتمندترین نیروی روسیه مطرح کرده بودند، پشت کردند.

همه با [ بلشویک‌ها]مخالف بودند: تاجران، دلالان بورس، سرمایه‌گذاران، مالکان، افسران ارتش، سیاستمداران، آموزگاران، دانشجویان، مردان صاحب حرفه، مغازه‌داران، روحانیان، مأموران. دیگر احزاب سوسیالیست نیز از اعماق وجودشان از بلشویک‌ها منزجر بودند. (۷۳)

کمونیست‌ها برای پاک کردن مابقی افراد ناراضی در طول سال‌های جنگ داخلی (۱۹۲۱ ـ ۱۹۱۸) به شیوه‌های نادرستی متوسل شدند. چکا حوزه مأموریتش را بسط داد تا در فراسوی پتروگراد و مسکو و تمام روسیه «دشمنان خلق» را نابود کند. ستاد شورا همه جا به دستور مستقیم چکا تمام کسانی را که مخالف انقلاب کمونیستی بودند «جستجو، دستگیر و بلافاصله اعدام می‌کرد.» نتایج اقدامات چکا، که حال به وحشت سرخ معروف شده بود، هولناک بود. تنها در سال ۱۹۱۸ بالغ بر پنجاه هزار انسان توسط این سازمان مخوف کشته شدند.

سرنوشت کاپلان هرچه که بود، کمونیست‌ها تصمیم گرفتند به خاطر اقدام به ترور لنین، دشمنانشان را سخت‌تر از پیش مجازات کنند. آن‌ها حدود پانصد تن از مظنونین را دستگیر کردند: «کسانی که با نام مستعار زندگی می‌کردند... کسانی که با گاردهای سفید حشر و نشر داشتند ... و تمام توطئه‌گران کثیف علیه دولت»، (۷۹) و سپس همه آن‌ها را اعدام کردند.

در سال ۱۹۳۱، گروهی از بریتانیایی‌های برجسته که به روسیه سفر کرده بودند، موفق شدند با استالین ملاقات کنند. لیدی آستور، یکی از میهمانان که بالنسبه رک‌تر بود، از رهبر اتحاد جماهیر شوروی پرسید: «تا چه هنگام می‌خواهید به کشتن مردم ادامه دهید؟» استالین جواب داد: «تا وقتی لازم باشد.»(۹۳)