بریده‌هایی از کتاب مرگ فروشنده

آدم یه عمر زحمت می‌کشه تا یه خونه بخره، بعد از اون همه زحمت، مالک خونه می‌شه. اما هیچکی نیست تو خونه زندگی کنه. لیندا: زندگی همیشه از هم می‌پاشه. همیشه این‌جوری بوده.

بیف: خُب دیگه، من شش هفت سال بعد از دبیرستان همه‌ش کار می‌کردم. کارمند کشتیرانی شدم. فروشنده شدم، و خلاصه همه جور کاری کردم. این یه زندگی پستیه.

بیف، تو خیلی جوونی. تو باس به درست برسی. وقتی که اوضاعت رو به راه شد، برای پسری مثل تو دختر فراوونه.

ویلی: (دلگرم و امیدوار) بهش می‌گم، حتماً بهش می‌گم. پنیر هست؟ لیندا: برات ساندویچ درست می‌کنم. ویلی: نه، تو برو بخواب. یه کمی شیر می‌خورم، زود می‌آم بالا. بچه‌ها هستن؟ لیندا: آره، خوابیدن، هپی امشب بیف رو با خودش برد پارتی. ویلی: راستی؟ لیندا: موقعی که توی حموم پشت هم وایساده بودن، و صورت‌شونو اصلاح می‌کردن، قیافه‌شون دیدنی بود. بعدم باهم رفتن بیرون. ویلی متوجه هستی که بوی ادکلن خونه‌رو ورداشته؟ ویلی: آره، متوجهم. آدم یه عمر زحمت می‌کشه تا یه خونه بخره، بعد از اون همه زحمت، مالک خونه می‌شه. اما هیچکی نیست تو خونه زندگی کنه.