کتاب مرگ فروشنده

آدم یه عمر زحمت می‌کشه تا یه خونه بخره، بعد از اون همه زحمت، مالک خونه می‌شه. اما هیچکی نیست تو خونه زندگی کنه. لیندا: زندگی همیشه از هم می‌پاشه. همیشه این‌جوری بوده.

بیف: خُب دیگه، من شش هفت سال بعد از دبیرستان همه‌ش کار می‌کردم. کارمند کشتیرانی شدم. فروشنده شدم، و خلاصه همه جور کاری کردم. این یه زندگی پستیه.

همه از آدم بذله‌گو خوششون می‌آد. اما هیچ‌کسی بهش پول قرض نمی‌ده، روش حساب نمی‌کنه.

ویلی: (دلگرم و امیدوار) بهش می‌گم، حتماً بهش می‌گم. پنیر هست؟ لیندا: برات ساندویچ درست می‌کنم. ویلی: نه، تو برو بخواب. یه کمی شیر می‌خورم، زود می‌آم بالا. بچه‌ها هستن؟ لیندا: آره، خوابیدن، هپی امشب بیف رو با خودش برد پارتی. ویلی: راستی؟ لیندا: موقعی که توی حموم پشت هم وایساده بودن، و صورت‌شونو اصلاح می‌کردن، قیافه‌شون دیدنی بود. بعدم باهم رفتن بیرون. ویلی متوجه هستی که بوی ادکلن خونه‌رو ورداشته؟ ویلی: آره، متوجهم. آدم یه عمر زحمت می‌کشه تا یه خونه بخره، بعد از اون همه زحمت، مالک خونه می‌شه. اما هیچکی نیست تو خونه زندگی کنه.

برنارد: (درحالی‌که عینکش را تمیز می‌کند.) نوشتن اسم دانشگاه ویرجینیا روی کفش کتانی دلیل نمی‌شه که آدم دیپلم بگیره.

این روزا با طرز بیان روی شخصیت آدم حساب می‌کنن.

من هنوزم خیال می‌کنم تو رفتی سفر. منتظرت می‌مونم. ویلی، من امروز آخرین قسط خونه‌رو دادم. اما تو دیگه نیستی که توش زندگی کنی.

تو از وصله کردن جوراب دست برمی‌داری یا نه؟ لااقل وقتی من خونه هستم، این کارو بذار کنار. من از این کار عصبانی می‌شم. خواهش می‌کنم بذار کنار. لیندا جوراب را مخفی می‌کند و دنبال ویلی تا جلو خانه می‌آید.

ویلی: چه خدمتی؟ چند وقت دیگه یه غریبه می‌آد اینجا زندگی می‌کنه و بعد هم دیگه همه چی تموم می‌شه. ای کاش بیف می‌اومد اینجا و یه خونه و زندگی برای خودش درست می‌کرد و بچه‌هاشو همین‌جا بزرگ می‌کرد.

بیف، تو خیلی جوونی. تو باس به درست برسی. وقتی که اوضاعت رو به راه شد، برای پسری مثل تو دختر فراوونه.

اون هیچ‌وقت نفهمید که توی این دنیا چه کاره‌س.