بریده‌هایی از کتاب من او را دوست داشتم

«باید یک بار به‌خاطر همه‌چیز گریه کرد، آن‌قدر که اشک‌ها خشک شوند. باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه‌چیز را از نو شروع کرد.»

چقدر باید بگذرد تا آدمی بوی تنِ کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟ و چقدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت؟

زندگی حتی وقتی انکارش می‌کنی حتی وقتی نادیده‌اش می‌گیری، حتی وقتی نمی‌خواهی‌اش، از ناامیدی‌های تو قوی‌تر است، از هر چیز دیگری قوی‌تر است. آدم‌هایی که از بازداشتگاه‌های کار اجباری برگشتند دوباره زادوولد کردند. مردان و زنانی که شکنجه دیده بودند، که مرگ نزدیکانشان و سوخته شدن خانه‌هایشان را دیده بودند،

آدمی همیشه از غم و اندوه کسانی می‌گوید که می‌مانند، اما تابه‌حال دربارهٔ اندوه آنان که می‌روند فکر کرده‌ای؟

در انتظار چیزی نبودم. کار می‌کردم. کار و کار و کار. کار برایم مثل استتار بود، زرهم بود، بهانه‌ام بود. بهانه‌ام برای زندگی نکردن. چون آن‌قدرها هم از زندگی خوشم نمی‌آمد. فکر می‌کردم برایش ساخته نشده‌ام. برای خودم مشکل درست می‌کردم، کوه‌هایی برای بالا رفتن، بسیار مرتفع، پرشیب، و بعد آستین‌ها را بالا می‌زدم. از آن کوه‌های خودساخته بالا می‌رفتم تا کوه‌های دیگری پیدا کنم. جاه‌طلب نبودم، از خلاقیت تهی بودم.

دوباره دنبال اتوبوس‌ها دویدند، به پیش‌بینی‌های هواشناسی با دقت گوش کردند و دخترهایشان را شوهر دادند. باورکردنی نیست، اما همین‌گونه است. زندگی از هر چیز دیگری قوی‌تر است.

«باید یک بار به‌خاطر همه‌چیز گریه کرد، آن‌قدر که اشک‌ها خشک شوند. باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه‌چیز را از نو شروع کرد.»

باید خیلی ترسیده باشی تا معنای عبارت «عرق سرد» را بفهمی یا خیلی مضطرب باشی تا بفهمی «شکمم گره خورده» واقعاً یعنی چه، نه؟

خیلی ابله هستیم اگر باور کنیم ثانیه‌ای می‌توانیم بر گذر زندگی‌مان مسلط شویم. جریان زندگی از ما می‌گریزد، اما این اهمیتی ندارد.

شهامت از آنِ آنان است که خودشان را یک روز صبح در آینه نگاه می‌کنند و روشن و صریح این عبارات را به خودشان می‌گویند، فقط به خودشان: «آیا من حق اشتباه کردن دارم؟»