کتاب حتا شبیه خودم زندگی نکرده ام

شنیده‌ام ‫موی بلند زنان عاشق را زیباتر می‌کند ‫برای همین است ‫که موهایم را کوتاه کرده‌ام ‫این وصله‌ها ‫به آغوش تنهای من نمی‌چسبد

گفتی تنها نیستی راست بود جمعیتی در من تو را صدا می‌زد

تو آمدی و تنهایی‌ام کامل شد

‫من هیچ‌وقت شبیه هیچ‌کس... ‫حتا شبیه خودم زندگی نکرده‌ام

هر طور فکر کنی راهی نمانده است مثل سربازی در میدان مین که از هر طرف برود مُرده است

شنیده‌ام موی بلند زنان عاشق را زیباتر می‌کند برای همین است که موهایم را کوتاه کرده‌ام این وصله‌ها به آغوش تنهای من نمی‌چسبد

نامردها مشت‌شان از قلب‌شان بزرگ‌تر است.

گاهی یک خراش سطحی می‌تواند کوهی را در تو فرو بریزد کافی‌ست جای عمیق زخم را بلد باشد

پشت‌سرم جای آب ‫حرف می‌پاشیدند

زن بود و ‫شانه‌هایش ‫زیر بار حرف‌های سنگین ‫خسته بود ‫آن‌قدر که می‌توانست ‫سال‌ها بخوابد و ‫بوی جنازه‌ای بلند نشود

خوانندهٔ عزیز ‫با احتیاط کتاب مرا ورق بزن ‫تمام عاشقانه‌هایم درد می‌کنند.

‫سفر ‫تنهایی را از شهری به شهر دیگری می‌برد

همیشه آن‌که عاشق‌تر است ‫زودتر می‌میرد

باید مثل یک مرد حرفت را توی صورتم می‌زدی باید حرف می‌زدی می‌زدی / طوری که در گوش‌هایم بپیچد «دوستت ندارم» کُشنده‌ترین جمله‌ای‌ست که اگر از دهانت می‌پرید یکی یکی خاطراتم سقوط می‌کرد.

وقتی در خانه نیستی آتش زلزله و حتا بادی که به پنجره می‌کوبد وحشت‌زده‌ام می‌کند می‌ترسم هیچ راه فراری به آغوش تو نباشد

زن بود و شانه‌هایش زیر بار حرف‌های سنگین خسته بود آن‌قدر که می‌توانست سال‌ها بخوابد و بوی جنازه‌ای بلند نشود

آن‌قدر برای تو می‌میرم که هربار صدایم بزنی جانم از دهانم بیرون بیاید

خنده برای تو از دارو واجب‌تر است

آزادی ‫برای کسی که سال‌ها ‫با میله‌میلهٔ سلولش ‫نفس کشیده است ‫یعنی حبس ابد!

آن‌قدر برای تو می‌میرم ‫که هربار صدایم بزنی ‫جانم از دهانم بیرون بیاید

یادم نبود نامردها مشت‌شان از قلب‌شان بزرگ‌تر است.

غریبه چیست؟ که به هر کسی نزدیک می‌شوم فرار می‌کند آهای فراری‌ها! خون من پُر شده از کمبود زندگی باز کنید رگ‌های بستهٔ آشنایی را

می‌خواهم با همین قلب ناقص دوست بدارم زندگی کنم و این‌بار مراقبم از هر اتفاق عاشقانه‌ای که بیفتد عکس بردارم

دو ابر در شمال و جنوب آسمان به یک اندازه باریدند هواشناسی دلیل این حادثه را دلتنگی نامید.

از من تنها لبخندی برای توست که آن‌قدر نیامدی تا بر اسکلت لب‌هایم ماسید

گفتی می‌روی جنوب گرمای بیشتری بیاوری

شعری که عاشقانه نباشد مثل شاعرش تنهاست

من هیچ‌وقت شبیه هیچ‌کس... حتا شبیه خودم زندگی نکرده‌ام

من به جنون خودم مشکوک‌ترم که بعد از این‌همه شک چگونه این‌همه دوست‌ترت می‌دارم

تو هیچ‌وقت یادت نمی‌آید چگونه ایستادم رودرروی دوروبرم و طناب پوسیدهٔ زندگی‌ام را انداختم گردن هر کسی که مرا در آغوش چاه می‌دید ــ اطرافیانم همه اعدام شدند ـ