کتاب به میچکا که روز و شب ها پشت پنجره ام بود

گفتم که معلم بودم مثل درختی پیر و شادیِ خاموش برگ‌هایم بر تنهایی چوبین نیمکت‌ها می‌نشست

نوشتن از تو تعارف ماه یک گلِ سرخِ سپید به شهرها، به فصل‌ها، به انسان

تورق بی‌پایان صفحات سرگذشت

استلّا استلّای مغرورِ سرد از میان دهلیزها برگشت از روی شانه‌اش گفت چه‌قدر پیر شده‌ای

روزها به کار می‌رویم و با تاکسی‌ها که تکه‌های بدن شهر را در خیابان‌های مأیوس می‌چرخانند دوستی‌های پوسیده داریم

زیر پایت رد ادرارت امضای جسدی کارتن‌خواب بود پای کاغذ مچالهٔ تهران