بریده‌هایی از کتاب کریم نصر

اشیاء در کارهای من با هم رابطه منطقی ندارند، رابطه آن‌ها بصری‌ست: مثلا اگر صورت یک شخصیت به جهتی نگاه می‌کند و کسی دیگر هم در جهت نگاه او قرار گرفته، بین این دو رابطه‌ای عاطفی نیست. رابطه منطقی هم وجود ندارد. چنین چیزی می‌تواند در هر خیابان و کوچه‌ای اتفاق بیفتد.

اگر همین حالا از غیب ندایی برخیزد که مقدر شده من دوبار زندگی کنم، حتماً در دور دوم زندگی فیلم هم خواهم ساخت

آیا بی‌نقص بودن در هنر دارای اهمیتی هست؟

به خودم گفتم که آسمان این دو اثر اصلاً شبیه به هم نیستند؛ با وجود این، هر دو آن‌ها به شیوه‌ای متفاوت وجودم را تسخیر کردند. پس نقاشی باید چیزی فراتر از انتظارات من باشد که هنرمندان بزرگ قادرند پیشداوری‌های من را در هم بریزند و آثار برجسته اجازه نمی‌دهند بیننده آن‌ها را با چیز دیگری مقایسه کند. این آثار و ماجرایی که دنبال می‌کنند قابل انطباق با چیزی خارج از چارچوب خودشان نیستند.

ونگوگ من را آماده کرد که با نقاشی به‌عنوان چیزی مستقل و فراتر از مشهودات مواجه شوم. این اولین قدم من برای جستجوی منشاء غیر محاسباتی نقاشی بود.

صریح‌تر بگویم، از نظر من این که یک هنرمند با چه انگیزه‌ای دست به خلق یک اثر می‌زند، کم‌ترین امتیازی به اثرش نمی‌بخشد و نتیجه نهایی و پیوند با مخاطب است که جایگاه آن را مشخص می‌کند.