کتاب بگذار تروا بسوزد

وقتی به دنبال ردپای عزیزی باشی، به بیهوده‌ترین چیزها چنگ می‌زنی؛ پلی، جاده‌ای، کوچه‌ای که از آن گذشته باشد، چشم‌اندازی معمولی که به آن نگاه می‌کرده، جایی که نشسته، دیواری که به آن تکیه کرده، هر چه که لمس کرده یا به او مربوط می‌شود، تار مویی، شانهٔ دندانه شکسته‌ای، تکه لباسی که روی میخ دیوار جا مانده یا میخی که سال‌ها پیش به دیوار کوبیده فرقی نمی‌کند. همهٔ خرده‌ریزهای کوچک و ناچیز دلخوشی‌های حقیری می‌شوند تسلای خاطری غم‌انگیز.

توی این خاک هر چیزی بکاری سبز می‌شود، اما آدمیزاد را بکاری تا ابد سبز نمی‌شود.

فاطی، من از اندوه می‌ترسم. مدت‌هاست که تصور هر غمی بیشتر از اینکه ناراحتم کند مرا می‌ترساند.

هیزم‌ها را توی بخاری می‌ریزم، بوی هیزم سوخته می‌گیرم؛ خانه گرم نمی‌شود. تنهایی همیشه سرد و نمناک است. کاریش نمی‌شود کرد. تا ته دل آدم رسوخ می‌کند، تا ناپیداترین جایی که مانده است.

ماشین می‌زندش و می‌میرد. بی‌آخ و بی‌آه و بی‌آنکه اسم کسی را بیاورد. نه مثل داش آکل، نه شبیه قیصر و رضا موتوری و نه هیچ‌کدام از قهرمان‌های دیگر هم‌عصرش که همهٔ هم‌نسل‌ها آرزو می‌کردند مثل آن‌ها بمیرند. مثل خودش می‌میرد؛ مثل اکبر بیست‌وهفت‌ساله که هنوز دورهٔ نامزدی‌اش را می‌گذراند.

ـ آره، رنگ چرا؟ سفید قشنگ‌تر است که! این‌طوری معلوم است «زندگی از خودت رد شده، نه از بغل گوشَت».

من می‌توانم درد افسوس را از سایر دردها تشخیص بدهم. درد افسوس با درد دوری، با درد دلتنگی، با هر درد دیگری، فرق می‌کند.

پول روسری خودت را نمی‌گیرم، همان سرخ. طاقت نمی‌آورم. می‌پرسم: «چرا؟» ـ چیزی که تو خیالت نشسته باشد قیمت ندارد.

تعداد کمی از مردها می‌توانند خوب بخندند، شاید برای اینکه تعداد کمی از آن‌ها هم می‌توانند خوب گریه کنند.