کتاب یاد او

شاید با اعمالم او را نکشته باشم، اما قطعاًبا بی‌عملی‌ام این کار را کردم.

عجیب است که فکر می‌کنی کسی را می‌شناسی، اما بعد متوجه می‌شوی ابداًشناختی از او نداری

هیچ آدم بدی این وسط وجود ندارد که بخواهم سرزنشش کنم. ما فقط آدم‌های غمگینی هستیم که تلاش می‌کنیم تا امروزمان را به فردا برسانیم

برای آدم‌هایی که رنج بیشتری دیده‌اند، شاید بخشیدن سخت‌تر باشد.

متنفرم که می‌دانم آن اشک‌ها چه طعمی دارند

شاید واقعاًنوشتن چیزی است که مرا از خودم نجات می‌دهد.

اگر احساس خوبی در زندگی‌ات وجود نداشته باشد، تقریباًشنیدن هر آهنگی افسرده‌ات می‌کند، اصلا هم مهم نیست موضوعش چه باشد.

معمولا وقتی کسی می‌میرد، مردم از او تعریف می‌کنند. گاهی او را تا حد قهرمان‌ها بالا می‌برند.

گاهی برای آدمایی که دوست داریم کارهایی انجام می‌دیم که ممکنه خودمون دوست نداشته باشیم.

می‌پرسم: «آدم خوبیه؟» «پِلِی اِستیشن داره!» «ولی آدم خوبیه؟» «یه عالمه کارت پوکمون هم داره!» «آدم خوبی هست یا نه؟!» شانه بالا می‌اندازد. «نمی‌دونم. باید ازش بپرسم.»

مهم نیست چقدر عاشق کسی هستی، باز هم می‌توانی کارهای نفرت‌انگیزی در حقش بکنی.

من که هستم که بخواهم چنین قضاوتی بکنم؟

می‌گویند آدم در دام عشق می‌افتد، اما فکرش را که می‌کنی، می‌بینی «افتادن» واژه غمگینی است. افتادن‌ها هیچ‌وقت خوب نیستند. به زمین می‌افتی، عقب می‌افتی، به حال مرگ می‌افتی. هرکه اولین بار گفته که در عشق افتاده؛ احتمالا از آن بیرون افتاده بوده است، وگرنه از واژه بهتری برای توصیف این حال خوش استفاده می‌کرد.

کینه و عداوت بر روح آدمی سنگینی می‌کند، اما برای آدم‌هایی که رنج بیشتری دیده‌اند، شاید بخشیدن سخت‌تر باشد.

«عاشقشی؟» بدون ذره‌ای تردید جواب مثبت دادم. «چرا؟» برای پاسخ به این سؤال هم تردیدی نداشتم. «خودت می‌بینی. دوست داشتنش خیلی آسون‌تر از اینه که بخوای ازش متنفر باشی.»

آرزو می‌کنم کاش زمان به عقب برمی‌گشت و از اول شروع می‌کردم. از خیلی قبل‌تر. یا دست‌کم، کاش زمان به سرعت پیش می‌رفت و زودتر به پایان می‌رسیدم.

می‌گویند آدم در دام عشق می‌افتد، اما فکرش را که می‌کنی، می‌بینی «افتادن» واژه غمگینی است. افتادن‌ها هیچ‌وقت خوب نیستند. به زمین می‌افتی، عقب می‌افتی، به حال مرگ می‌افتی.

بعضی گناهان قابل بخشش‌اند، اما بعضی چنان دردناکند که خاطره‌شان حتی بعد از ده سال، هنوز می‌تواند آدم را خرد کند.

هم ترسناک است و هم به آدم حس آزادی می‌دهد.

شادی چیزی دائمی نیست که در زندگی دنبالش باشیم، بلکه لحظاتی کوتاه رخ می‌نماید، تنها به اندازه‌ای که ما را به ادامه دادن وادارد.

چشمانم را می‌بندم و گریه می‌کنم. چرا که زندگی می‌تواند بسیار سخت و بی‌رحم باشد، بارها خواسته‌ام خود را از شرّ زندگی برهانم، اما لحظاتی این چنین به من یادآور می‌شوند که شادی چیزی دائمی نیست که در زندگی دنبالش باشیم، بلکه لحظاتی کوتاه رخ می‌نماید، تنها به اندازه‌ای که ما را به ادامه دادن وادارد.

«همیشه دلتنگتم، حتی وقتی باهمیم.»

تلاشم را خواهم کرد؛ حتی اگر به معنای انجام کارهایی باشد که تا حالا زیر بارشان نرفته‌ام.

مردم فکر می‌کنند زنانی که سابقه زندان دارند، باید شکل و شمایل خاصی داشته باشند. اینکه ما راه و روش زندگی‌مان طور دیگری است. اما ما هم مادر، همسر، دختر و انسان هستیم. فقط می‌خواهیم فرصتی دوباره در اختیارمان بگذارند.

زمان شفابخش همه زخم‌هاست

هرگز به ذهنم خطور نکرده بود که شاید کنا هم به اندازه ما از این ماجرا زجر کشیده باشد.

شاید اگر قدردان همه چیزهای خوب باشم، حتی چیزهای خیلی کوچک، مجموع آنها باعث شود بدی‌های زندگی‌ام کمتر دردناک باشد.

«چرا فکر می‌کنی حق داری زندگی‌هایی را که قبلا نابود کرده‌ای، دوباره به آشفتگی بکشانی؟»

حالا هیچ‌کس طرف من نیست. حتی یک نفر.

لبخندی دلپذیر تحویلم می‌دهد، انگار خبر ندارد امروز بدترین روز زندگی‌ام است.