کتاب گربه همسایه

و فنجان ها را که هر صبح تو را لمس می‌کنند و آینه‌ها را که روز و شب با عشق و شور به تو خیره می‌شوند و پیراهن‌ها را که با اشتیاقی غریب تو را در آغوش می‌گیرند و دستگیره‌ها را که پی در پی انگشتان تو را می‌بوسند می‌بویند و کوچه‌ها را که به شوق دیدار تو صبح تا شام هزاران غریبه را مرور می‌کنند ــ حتی اگر این شعر عاشقانه نباشد ـ به رسم عشاق کم‌یاب جهان دوست می‌دارم. همین.

پدرم روزگار ندارد، که. پدرم تنها کمی زخم معده دارد و خیلی میگرن و دو و نیم برابر حد استاندارد غم

در غیاب میلیاردها چشم زندگی می‌کنم. و روزی در بی‌تفاوتی محضِ جهان خشک می‌شوم و فرو می‌افتم.

«فقط احمق‌ها شگفت‌زده می‌شوند.»

مادرم هر صبح با صدای خداوند بیدار می‌شود و با جشنواره‌ای از دعا صبحانه می‌خورد بعد با زنبیلی از کلمات مقدس بازار می‌رود و آن‌ها را با سخاوت محض روی شهر می‌پاشد.

همهٔ شهرهای جهان در سه چیز به هم شبیه‌اند: آسمان و گورستان و اشک.

پدرم شب‌ها اغلب می‌رود پشت جهان تا سیگاری بکشد یا قهوه‌ای بنوشد یا در تنهایی محض سوت بزند و وقتی برمی‌گردد چشم‌هایش عسلی نیست سرخ است.

من شب‌ها مدام صورتم خیس می‌شود از صداهای دور ترس‌های نزدیک گورهای تازه خوشبختی قدیمی من گورستان هستم

بر دیوار خانهٔ همسایه به خط بدی نوشته شده بود: در زندگی کسی شکست نمی‌خورد، مگر این که با آن بجنگد

و لعنت بر عقربه‌های ساعت دیواری آن‌جا که می‌دویدند و بر چشم‌های خیس من که نمی‌دیدند تو را وقت رفتنت و ــ قسم می‌خورم ـ تنها سه دقیقه بود آن پانزده ساعت دیدار چهارشنبه آه! دیر آمده‌ایم و رفت می‌باید زود

بی‌درنگ اقرار می‌کنم به عدد دور قطره‌های باران و ارقام سرگیجه‌آور برگ‌های جنگل‌های آمازون و کثرت تکان‌دهندهٔ ستارگان راه شیری دوستت دارم.

گربهٔ همسایه به چند دلیل ساده معتقد است آدم‌ها دو دسته‌اند: یا مدام در تلویزیون و روزنامه و اینترنت پرسه می‌زنند یا بزرگ‌اند.

وقتی هوا عالی است و حساب بانکی آفتابی و غم‌ها تا عمق مطلوبی در خاک دفن شده باشند و با دقتی ریاضی عشق معشوقه‌ات به تو مساوی عشق تو به او باشد، این گربهٔ عجیب همسایه قسم می‌خورد اتفاق هولناکی در راه است...

من می‌خواهم گریه کنم او می‌خواهد با موسیقیِ شادی برقصد من نمی‌خواهم او می‌خواهد او نمی‌خواهد من می‌خواهم می‌خواهد بخورد بخوابد بخواند بخندد می‌خواهم فکر کنم جیغ بکشم فحش بدهم خفه شوم باید جدا بشویم نمی‌توانم نمی‌تواند.

مادرم هر صبح با صدای خداوند بیدار می‌شود و با جشنواره‌ای از دعا صبحانه می‌خورد بعد با زنبیلی از کلمات مقدس بازار می‌رود و آن‌ها را با سخاوت محض روی شهر می‌پاشد.

و من به صراحت این شعر ناب اِن لَم اَمُت یَومَ الوِداعِ تأسّفاً لا تَحسَبونی فِی المَوَدَهًِْ مُنصِفاً به شکل شرم‌آوری هنوز زنده‌ام.

پدرم شب‌ها اغلب می‌رود پشت جهان تا سیگاری بکشد یا قهوه‌ای بنوشد یا در تنهایی محض سوت بزند

من شب‌ها مدام صورتم خیس می‌شود از صداهای دور ترس‌های نزدیک گورهای تازه خوشبختی قدیمی من گورستان هستم من شعر می‌نویسم.

پدرم روزگار ندارد، که. پدرم تنها کمی زخم معده دارد و خیلی میگرن و دو و نیم برابر حد استاندارد غم

گربهٔ همسایه به چند دلیل ساده معتقد است آدم‌ها دو دسته‌اند: یا مدام در تلویزیون و روزنامه و اینترنت پرسه می‌زنند یا بزرگ‌اند.

من اگر جای شما بودم هرگز از مرگ نمی‌ترسیدم تا زندگی مثل بید از من بلرزد.

همهٔ شهرهای جهان در سه چیز به هم شبیه‌اند: آسمان و گورستان و اشک.

و دست‌های مرطوب تو و لعنت بر عقربه‌های ساعت دیواری آن‌جا که می‌دویدند و بر چشم‌های خیس من که نمی‌دیدند تو را وقت رفتنت

در زندگی کسی شکست نمی‌خورد، مگر این که با آن بجنگد

وقتی هوا عالی است و حساب بانکی آفتابی و غم‌ها تا عمق مطلوبی در خاک دفن شده باشند و با دقتی ریاضی عشق معشوقه‌ات به تو مساوی عشق تو به او باشد، این گربهٔ عجیب همسایه قسم می‌خورد اتفاق هولناکی در راه است...

شب‌ها مدام صورتم خیس می‌شود

شب‌ها وقتی کسی هفتصد کیلومتر دورتر گریه می‌کند من از صدای هق هق او تا صبح خوابم نمی‌برد و صورتم خیس من شعر می‌نویسم.

من اگر جای شما بودم هرگز با صدای بلند نمی‌خندیدم مبادا زندگی حسودی کند هرگز گریه نمی‌کردم مبادا به او باج داده باشم من اگر جای شما بودم هرگز از مرگ نمی‌ترسیدم تا زندگی مثل بید از من بلرزد.

جعبه‌های ساکت کادو و کارت پستال‌های سالخورده و نرگس‌های مرده در گلدان و شیشه‌های خالی عطر و سه برگ شعر دست‌نویس و مجموعهٔ نفیسی از حرف‌های ناگفته و چند نامهٔ آکنده از کلمات مست و چند ته سیگار له شده و چند عکس دو نفره و خنده‌های از ته دل

و لذت‌های کم‌یاب و ترانه‌های خوانده شده باهم و روزهای مچاله شدهٔ دیروز و چند قطره اشک و صد شب بی‌خوابی و هزار «دوستت دارم» گوناگون و چیزهای دیگر و خیلی چیزهای دیگر