بریده‌هایی از کتاب چگونه پروانه شدم

گفت:«اسم من پائولا وست است. سرطانی مهلک دارم اما بیمار سرطانی نیستم.»

اکنون که به عقب بر می‌گردم، نسبت به آن پسرک تنها و ترسان و با اراده احساس محبت می‌کنم و به او احترام می‌گذارم که به‌هرحال به‌نوعی راهش را از طریق آموزش خودش پیدا کرد، ولو شانسی و بدون تشویق یا داشتن الگو و راهنمایی مناسب.

ما از خاطره‌ها قصه می‌سازیم و آنها را به‌گونه‌ای درمی‌آوریم که بیشتر دوست داریم.

«خودِ» شخص روان‌درمانگر است که ابزار اصلی او در کارش با مراجع محسوب می‌شود

چقدر دلم می‌خواهد آن سفر رؤیایی را با «خود» کنونی‌ام تکرار کنم.

نیچه، ژان پل سارتر، کامو، شوپنهاور و اپیکور را پذیرفتم و امانوئل کانت، لایب‌نیتس، هوسرل و کی‌یِر کِگور را کنار گذاشتم چون کاربردهای بالینی آنها کمتر برایم واضح و قابل قبول بود.

سعی کردم مزهٔ احساس اشتیاقی را که در درونم جوشید، بچشم

از او پرسیدم آیا به خدا اعتقاد دارد، و او جواب داد:«بعد از جنایات هیتلر دیگر چه کسی به خدا اعتقاد دارد؟»