بریده‌هایی از کتاب در غبار برف (جلد اول و دوم)

نهاد زیر سرش صفحهٔ حوادث را و مثل حادثه‌ای روی آن دراز کشید

«شعر می‌گویم، مثل گریه که آدم را سبک می‌کند.»

شده‌ام پرتاب مثل سنگی که بلغزد بر آب خطر غرق شدن مثل یک دایره دور سر من می‌چرخد می‌روم لغزان‌لغزان، تا دور لب آب وزغی می‌خندد

فکر تو عایق سرمای من است فکر کردم به صمیمیت تو، گرم شدم خنده کن، خنده، که با خندهٔ تو آفتاب از ته دل می‌خندد شرم در چهرهٔ من داشت شقایق می‌کاشت سفره انداخته بودیم و کنارش با هم دوستی می‌خوردیم حرف تو سنگ بزرگی جلوِ پای زمستان انداخت باز هم حرف بزن...

تویی که با لب خود، این غمین تنها را به می بشارت دادی تو را که می‌بینم خیال می‌کنم، انسان همیشه این‌سان است چرا همیشه بهاری؟ کمی زمستان باش مرا به سردی این روزگار عادت ده چرا تو این‌همه خوبی؟ بیا کمی بد باش!

کاش تو فضای چشم‌مون، پیدا بشه یه شاپره به ما که خسته‌ایم بگه، خونهٔ باهار کدوم‌وره؟

غمت عابر کوچه‌باغ دلم شد

بیا که هر دو غریب دیار خویشتن‌ایم بخوان که در دل ما درد، نغمه‌پرداز است

روح سردرگم من بوی جنگل دارد و نگاه تو در آن آتشی می‌کارد چشم تو پنجرهٔ مرموزی‌ست کاش می‌دانستم پشت این پنجره کیست کاش می‌دانستم چه کسی در تو اقامت دارد

تو سرشار عطری، تو شورآفرینی، تو سبزی تو را چون گذرگاه پروانگان دوست دارم

همان‌طور که اشاره شد، او شعرهای خود را بارها مرور، بازنویسی و انتخاب کرده است. بعضی شعرها بدون عنوان‌اند و بعضی شاید هرگز تحریر نهایی نشده‌اند.

خود او در جایی گفته است «وقتی به شعرهایم نگاه دوباره‌ای می‌اندازم، می‌بینم همه‌شان را به نحوی از زندگی‌ام الهام گرفته‌ام.» ... «واقعاً زندگی هر شاعری را می‌شود از درون شعرهایش پیدا کرد.»

در ترکیبی از اندوه ژرف و تنهایی عمیق و طنزی تلخ، با زبانی ظریف و ساده و روان، در خلوت خویش، به شعر پناه می‌بُرد.

مادرم نیمه‌شبان چرخ‌خیاطی خود را چو به کار اندازد آرد آوایش، در خاطر من چرخ ارابهٔ تنهایی را که رود از دل یک جادهٔ تنگ مقصدش نامعلوم

مرگ از پنجرهٔ بسته به من می‌نگرد زندگی از دم‌در قصد رفتن دارد روحم از سقف گذر خواهد کرد در شبی تیره و سرد تخت، حس خواهد کرد که سبک‌تر شده است

تشنه شد آغوش من، آن پیکر سیمین کجاست؟ باغ خشکی گشته‌ام، آن ابر فروردین کجاست؟

هر سو شتافتم هر سو ولی دریغ هرگز وجود گم‌شده‌ام را نیافتم اینک تو مانده‌ای آیا در خویشتن، وجود مرا حس نمی‌کنی؟

چشم تو پنجرهٔ مرموزی‌ست کاش می‌دانستم پشت این پنجره کیست کاش می‌دانستم چه کسی در تو اقامت دارد کاش آتشی بودی و می‌سوزاندی علف هرزهٔ تردیدم را چشمه‌ای بودی و می‌رویاندی دانهٔ خفتهٔ امیدم را

بخوان‌بخوان که صدای تو بال پرواز است بخوان که زمزمه‌ات رودخانهٔ راز است

با صدایش گنجشک تیله‌ای می‌سازد شیشه‌ای و رنگارنگ تیله قل می‌خورد و می‌آید مثل گردوی درشتی سر راهش دل من

بهتر است از جای برخیزم با تکانی موج‌هایم را فروریزم

این مسافر، خسته‌ست و نگاهش را بر شاخهٔ لرزان شما مثل برگی بسته‌ست

موج‌ها، ای موج‌ها لب وا کنید با من ساحل‌نشین نجوا کنید

موج‌ها، ای موج‌های نعره‌زن در شما افتاده شاید روح من...

تو جاری شدی در رگم، در تمام وجودم

تو روح منی، بی‌تو من مُرده‌ام، هیچِ هیچم تو جانی، ولی من تو را بیش از آن دوست دارم

پاکی‌ات روح گل‌ها، خوبی‌ات بیکرانه مرغکان نگاهم، از افق‌های چشمم آورند از برایت، نامهٔ عاشقانه

مرگ از پنجرهٔ بسته به من می‌نگرد زندگی از دم‌در قصد رفتن دارد روحم از سقف گذر خواهد کرد در شبی تیره و سرد تخت، حس خواهد کرد که سبک‌تر شده است

آسمان ابری‌ام من، وانمی‌گردد دلم بغض دارم در گلویم، گریهٔ تسکین کجاست؟ در خطوط دست‌هایم قصهٔ سرگشتگی‌ست غیر از این فالی ندارم، کولی کف‌بین کجاست؟

برگ‌ها گریه‌کنان ریختند آسمان کرده به تن پیرهن تعزیه طبل عزا را بنواز، ای فلک...