بریده‌هایی از کتاب عروسی

الان اوضاعی شده که قول خانه و کالسکه می‌دهند و بعد از عروسی می‌بینی جز تشک و ملافه از هیچ چیز دیگر خبری نیست.

واقعا هم من تا الان چی بودم؟ مگر معنی زندگی را می‌فهمیدم؟ نه، هیچ چیزی را نمی‌فهمیدم.

خوب، وقتی در تنهایی، فارغ از همه چیز، فکر می‌کنی، می‌بینی بالاخره واقعا باید ازدواج کرد. واقعا هم یعنی چه؟ هی زندگی کن، زندگی کن، بالاخره حال خودت به هم می‌خورد.

واقعا هم من تا الان چی بودم؟ مگر معنی زندگی را می‌فهمیدم؟ نه، هیچ چیزی را نمی‌فهمیدم. این زندگی مجردی من چی بود؟ چه اهمیتی داشتم؟ چه کار می‌کردم؟ زندگی می‌کردم، زندگی می‌کردم، کار می‌کردم، می‌رفتم اداره، ناهار می‌خوردم، می‌خوابیدم، خلاصه عادیترین و پوچترین آدم دنیا بودم.

کلیسا. حتی نمی‌شود در رفت، کالسکه آنجاست، همه چیز حاضر و آماده است. یعنی واقعا نمی‌شود در رفت؟

انگار که یک اشکالی در کار باشد... اگر پا را بزند هم خیلی افتضاح می‌شود. حاضرم همه چیز را تحمل کنم، غیر از اینکه پایم تاول بزند. آهای استپان!

پادکالیوسین: چرا مزخرف می‌گویی؟ یکهو از کجا به سرت زد که من موی سفید دارم؟ موی سفید کجا بود؟ (به سرش دست می‌کشد) فیوکلا: مو برای سفید شدن است. حواست باشد!

نیمرو: هوای عجیبی شده: صبح کاملاً معلوم بود که می‌خواهد باران بگیرد، ولی حالا انگار بهتر شده. آگافیا تیخونوفنا: بله، اصلاً نمی‌شود از این هوا سر در آورد: یک وقت صاف است و یک وقت بشدت بارانی می‌شود. اصلاً وضع خوبی نیست.

پادکالیوسین: آخر واقعا نمی‌شود. کاچکاریوف: می‌شود عزیزم، همه چیز شدنی است. بجنب، خواهش می‌کنم، بهانه نگیر عزیز من.