بریده‌هایی از کتاب روزی که رهایم کردی

فکر می‌کنی تنها مردی است که می‌توانی با او خوش باشی. خدا می‌داند چه فضایل قاطعانه‌ای به او نسبت می‌دهی، و در عوض او فقط نی‌ای است که صدای نادرست بیرون می‌دهد. نمی‌دانی واقعاً کیست، خودش هم نمی‌داند.

زندگی سبک است، اصلاً نیازی نیست به هیچ‌کس اجازه دهیم آن را برایمان سنگین کند.

این زن‌ها احمق‌اند. زنان تحصیل‌کرده، با موقعیت‌های خوب، در دست مردهای بی‌توجهشان مثل یک تکه اثاث بی‌ارزش می‌شکنند.

از وقت خودم زده بودم و به او داده بودم تا او تواناتر شود. آرزوهای خودم را کنار گذاشته بودم تا با آرزوهای او همراه شوم. با هر بحران ناامیدی‌اش، بحران‌های خودم را کنار گذاشته بودم تا به او برسم. من در لحظه‌های او گم شده بودم، در ساعت‌هایش، تا او تمرکز داشته باشد. به خانه، غذا، بچه‌ها، به تمام امور کسالت‌بار زندگی روزمره، رسیده بودم، در حالی که او لجوجانه از پلکان وجودِ بی‌مزیت ما بالا رفته بود. و حالا مرا ول کرده بود، همه را با خودش برده بود، همهٔ آن ساعت‌ها، تمام آن انرژی‌ها، تمام خستگی‌هایی را که هدیه داده بود، یکهو برای لذت بردن از ثمره‌هایش با یکی دیگر، غریبه‌ای که برای قبول مسئولیت و پرورش و تبدیل او به چیزی که الان شده حتی انگشتش را هم تکان نداده بود.

"چطور بفهمم حواست پرت است؟" "متوجه می‌شوی. یک آدم حواس‌پرت آدمی است که بوها را حس نمی‌کند، کلمه‌ها را نمی‌شنود، هیچی حس نمی‌کند."

"نمی‌توانی مرا اینجا امیدوار رها کنی وقتی درواقع تصمیمت را گرفته‌ای."

زن‌ها بدون عشق نور چشمشان را از دست می‌دهند، زن‌ها بدون عشق زنده می‌میرند.

هیچی از آدم‌ها نمی‌دانیم، حتی از آن‌ها که همه چیز را باهاشان شریک می‌شویم.

به هر حال، چه می‌توانستم بکنم، همه چیز را از دست داده بودم، همه چیزم را، همه چیز، به‌طرز بازگشت‌ناپذیری.

. زنان تحصیل‌کرده، با موقعیت‌های خوب، در دست مردهای بی‌توجهشان مثل یک تکه اثاث بی‌ارزش می‌شکنند.

زمان، زمان، تمام زمان زندگی‌ام را گرفته بود، و فقط برای اینکه با بی‌فکری هواوهوسی آن را دور بریزد. عجب تصمیم ناعادلانه و یک‌طرفه‌ای. از خود راندن گذشته مثل حشرهٔ بدترکیبی که روی دست نشسته باشد. گذشتهٔ من، نه‌فقط مال خودش، به ویرانی رسیده بود. از او می‌خواستم، خواهش می‌کردم مرا کمک کند تا بفهمم آیا دست‌کم آن موقع استحکامی داشته یا نه، و از کی این روند اضمحلال را در پیش گرفته،

کمکش کرده بودم برای امتحان‌های دانشگاه آماده شود، وقتی شهامت حضور در جایی را نداشت، همراهی‌اش کرده بودم، در خیابان‌های شلوغ فوریگروتا ترغیبش کرده بودم، قلبش می‌خواست از سینه بیرون بزند، صدایش را می‌شنیدم، در میان ازدحام دانشجوهای شهر و استان، با صورت رنگ‌پریده‌اش او را در راهروهای دانشگاه پیش می‌راندم. شب‌ها از پی هم بیدار مانده بودم تا مطالب پیچیدهٔ درس‌هایش را تکرار کند. از وقت خودم زده بودم و به او داده بودم تا او تواناتر شود. آرزوهای خودم را کنار گذاشته بودم تا با آرزوهای او همراه شوم. با هر بحران ناامیدی‌اش، بحران‌های خودم را کنار گذاشته بودم تا به او برسم. من در لحظه‌های او گم شده بودم، در ساعت‌هایش، تا او تمرکز داشته باشد.

از قصد خود را بین مرگ و زندگی قرار دادن، معلق مثل یک بندباز.

، زن‌ها بدون عشق زنده می‌میرند

متنفر بودم از اینکه او همه چیز را دربارهٔ من بداند و من از او کمی یا هیچی بدانم. حس می‌کردم مثل آدم نابینایی هستم که دقیقاً زیر نظر همان آدم‌هایی است که او می‌خواهد از تک‌تک جزئیاتشان باخبر شود.

به نظرم غیرممکن می‌رسید او ناگهان نسبت به زندگی من بی‌توجه شود، مثل گیاهی که سال‌های سال آبش داده باشی و بعد یک‌مرتبه ولش کنی تا از بی‌آبی بمیرد.

"و اگر بخواهم شکایت کنم؟" "تلفنی این کار را بکنید." "و اگر بخواهم تو روی کسی تف کنم؟"

هیچی از آدم‌ها نمی‌دانیم، حتی از آن‌ها که همه چیز را باهاشان شریک می‌شویم.

بعد از ماه‌ها مقاومت، خودم را در این کتاب‌ها دیدم، و بدتر شده بودم، کاملاً درهم‌شکسته.

بابا نبود، بابا که خوب می‌دانست چه‌کار کند رفته بود. لازم بود کاملاً تنهایی خودمان را اداره کنیم.

هیچ‌وقت نتوانستم با لحن اغواگر با مردها حرف بزنم، مهربان، مؤدب، اما بدون گرما، بدون اداواصول‌های در دسترس بودن هیجانی.

فکر کردم باید بروم. حالا چیزی را که می‌خواستم فهمیده بودم. هنوز هم مردها از من خوششان می‌آمد.

همه چیز تصادفی بود. وقتی دختر جوانی بودم، عاشق ماریو شدم، اما می‌شد عاشق هر کس دیگری شوم. به بدنی می‌رسیم که خدا می‌داند چه معنایی به آن می‌دهیم. گذر طولانی زندگی با هم. فکر می‌کنی تنها مردی است که می‌توانی با او خوش باشی. خدا می‌داند چه فضایل قاطعانه‌ای به او نسبت می‌دهی، و در عوض او فقط نی‌ای است که صدای نادرست بیرون می‌دهد. نمی‌دانی واقعاً کیست، خودش هم نمی‌داند. ما اتفاق هستیم.

"واقعاً مرا دیگر دوست نداری؟" "آره." "چرا؟ چون بهت دروغ گفتم؟ چون ولت کردم؟ چون رنجاندمت؟" "نه. درست آن موقع که احساس می‌کردم فریب خورده‌ام، رها شده‌ام و تحقیر شده‌ام، خیلی عاشقت بودم، تو را بیشتر از هر لحظهٔ دیگری در زندگی مشترکمان آرزو داشتم." "خب پس؟" "دیگر دوستت ندارم، چون برای توجیه خودت گفتی دچار خلأ احساسی شدی، و حقیقت نداشت." "شده بودم." "نه.

با خجالت ازم پرسید: "خیلی بد بود؟" "آره." "آن شب چه اتفاقی برایت افتاد؟" "واکنشی افراطی داشتم که رویهٔ چیزها را شکافت." "بعد؟" "من افتادم." "بالاخره به کجا رسیدی؟" "هیچ جا. عمقی نبود، پرتگاهی نبود. هیچی نبود."

زن‌ها بدون عشق نور چشمشان را از دست می‌دهند، زن‌ها بدون عشق زنده می‌میرند.

به نظرم غیرممکن بود که واقعاً رفته باشد.

می‌خواستم در این بشقاب پاستا همهٔ چیزهایی را ببیند که با رفتنش دیگر نمی‌توانست ببیند، یا بچشد، یا نوازش کند، بشنود، بو کند: دیگر هرگز.

در بدنش و صورتش هیچ اثری از دلتنگی برای ما نبود. در حالی که تمام نشانه‌های رنج کشیدن در صورت من پیدا بود

خدا می‌داند چه فضایل قاطعانه‌ای به او نسبت می‌دهی، و در عوض او فقط نی‌ای است که صدای نادرست بیرون می‌دهد. نمی‌دانی واقعاً کیست، خودش هم نمی‌داند. ما اتفاق هستیم.