بریده‌هایی از کتاب چهار قطره خون

مبادا آدم دیگر, مباد از من مقرب تر.. تو هم که داغ و طغیانگر ...و من که بزدل و ترسو همیشه هر چه در عالم به پیشت خاک و خاکستر بدون تو زمان پر زندگی ر دین و دل پر پر

از چه باید بنویسم که قبولش بکنی از چه باید بنویسم که مسافر نشوی به چه سوگند دهم، تا که بمانی در من چه بگویم که گُلِ فصل مجاور نشوی

زندگی جایِ بدی بود، نمی فهمیدیم و تمام هیجاناتِ جهان گور شدند جبر از آغاز جهان مسئلهٔ تلخی بود اختیار آمد و مجبور به مجبور شدند

اولین حربهٔ زن هاست نفس های عمیق بعد از آن مات شدن مثل وقار تندیس بعدش آرام شدن حرف شدن بغض شدن آخرین حربهٔ زن هاست دو تا گونهٔ خیس

قبل از آن اوج، قسم دادمت ای عشق بمان و تو فریاد زدی باز، که برخواهم گشت پشت سر داد کشیدم قَسَمت کو؟ گفتی به خدای شب آغاز که برخواهم گشت

ای تف به هرچه دل ... همان بهتر آدم فقط چشم و دهن باشد

ای مُردِشور نسخه پیچی ها ... لعنت به قرصای فراموشی اسم همه جز اسم تو اینجاست ... لعنت به لیست تویِ هر گوشی

افتضاحم، تَنِشَم، مثل دو شب مانده به عید مثل دستان پدر در افق فقر و سکوت مثل تُنگٍ عطشِ ماهی و اعصابِ سگی مثل خمیازهٔ مادر وسطِ سیب و سقوط

به کمرنگی من کسی در جهان نیست از آن لحظه که سمت رفتن دویدی

تن جاده را خط کشیدم به دورت نشستی و طیاره از من گرفتت جهان از خیابان من چرب تر بود بزرگی سیاره از من گرفتت