کتاب چهار قطره خون

به کمرنگی من کسی در جهان نیست از آن لحظه که سمت رفتن دویدی

از چه باید بنویسم که قبولش بکنی از چه باید بنویسم که مسافر نشوی به چه سوگند دهم، تا که بمانی در من چه بگویم که گُلِ فصل مجاور نشوی

مبادا آدم دیگر, مباد از من مقرب تر.. تو هم که داغ و طغیانگر ...و من که بزدل و ترسو همیشه هر چه در عالم به پیشت خاک و خاکستر بدون تو زمان پر زندگی ر دین و دل پر پر

قبل از آن اوج، قسم دادمت ای عشق بمان و تو فریاد زدی باز، که برخواهم گشت پشت سر داد کشیدم قَسَمت کو؟ گفتی به خدای شب آغاز که برخواهم گشت

زندگی جایِ بدی بود، نمی فهمیدیم و تمام هیجاناتِ جهان گور شدند جبر از آغاز جهان مسئلهٔ تلخی بود اختیار آمد و مجبور به مجبور شدند

اولین حربهٔ زن هاست نفس های عمیق بعد از آن مات شدن مثل وقار تندیس بعدش آرام شدن حرف شدن بغض شدن آخرین حربهٔ زن هاست دو تا گونهٔ خیس

ای مُردِشور نسخه پیچی ها ... لعنت به قرصای فراموشی اسم همه جز اسم تو اینجاست ... لعنت به لیست تویِ هر گوشی

تن جاده را خط کشیدم به دورت نشستی و طیاره از من گرفتت جهان از خیابان من چرب تر بود بزرگی سیاره از من گرفتت

ای تف به هرچه دل ... همان بهتر آدم فقط چشم و دهن باشد

افتضاحم، تَنِشَم، مثل دو شب مانده به عید مثل دستان پدر در افق فقر و سکوت مثل تُنگٍ عطشِ ماهی و اعصابِ سگی مثل خمیازهٔ مادر وسطِ سیب و سقوط

کاش آنجا که تو رفتی غم عالم میرفت کاش این غربت جمعی همه با هم میرفت تا به دنبال تو این عالم و آدم میرفت به درک پشت تو نامحرم و محرم میرفت

آه ناجور کشیدی نگذارم بروی قسمم دادی و من مانع رفتن نشدم از غرورم چه بگویم که چه جاها نشکست گریه کردی بروی دست به دامن نشدم

با توام عشق مرا دست خیانت نسپار بین این مردمِ عاشق کُشِ معشوقه فروش مگذارم مگذارم مگذارم مگذار

خانه تاریک شده تا که تو ظاهر بشوی بلکه این بار نخواهی که مسافر بشوی باعث هجرت مرغان مهاجر بشوی و کمی دورتر از فصل مجاور بشوی