بریده‌هایی از کتاب برف تابستانی و هفت ثانیه سکوت عشق

وقتی هیچ جایی برای رفتن نداری، هر جایی دل‌مون بخواد می‌تونیم بریم!»

حالا سال‌هاست که از هر چیز کامل و بی‌نقصی می‌ترسم. آن روزها مثل فوارهٔ آب بودند که وقتی به نقطهٔ اوج خود می‌رسد، ناگهان شروع می‌کند به سقوط کردن. همهٔ چیزهای کامل و بی‌نقص همین‌طورند؛ وقتی به نقطهٔ کمال‌شان می‌رسند، ناگهان ناپدید می‌شوند.

احساس کردم مثل قلوه‌سنگی در بستر رودخانه در حال فرسودن و ساییدنم. فهمیدم نامه‌هایی که در ذهن خود برای کسی می‌نویسی بسیار ویرانگرتر از نامه‌های نوشته‌شده روی کاغذند

گاهی تعجب می‌کردم چه‌طور فقط حرف زدن با کسی می‌تواند آن‌قدر همه‌چیز را در زندگی آدم تغییر دهد.

می‌گویند غرش ترسناکی که از شکست دیوار صوتی ایجاد می‌شود حاصلِ جمع شدن امواج صدا در یک نقطه است، اما کم‌تر کسی می‌داند که جمع شدن امواج سکوت در یک نقطه چه قدرت عظیمی دارد.

ولی یک کوه همیشه مسیرهای مختلفی برای صعود دارد. ممکن است بارها از مسیری یک قله را فتح کرده باشی، ولی در مسیری دیگر پای همان کوه از نفس بیفتی.

کسی که اگر یک روز او را نبینی، انگار نظم جهان به هم خورده است.

حتی برای عشق هم مرزی وجود دارد که وقتی از آن عبور می‌کنی تبدیل به شکل تازه‌ای از تنهایی می‌شود، چون کسی آن‌قدر به تو نزدیک می‌شود که دیگر او را در هیچ‌چیزی جدا از خودت نمی‌بینی و وقتی کنار هم هستید باز هم در این جهان بزرگ و اسرارآمیز تنهایید

متوجه شدم دوست داشتن مثل صدایی است که فقط در سکوت می‌توانی آن را بشنوی. وقتی زندگی‌ات پُر از هیاهوست یا هر روز کسی را ملاقات می‌کنی یا ساعت‌ها با او در حال حرف زدن هستی خودت فکر می‌کنی دوستش داری، فکر می‌کنی دوست داشتن همین است، اما زمانی می‌توانی احساس واقعی‌ات را لمس کنی که همهٔ صداها خاموش می‌شوند.

وقتی کلمه‌ها به یاری‌ات می‌آیند، هر مشکلی را می‌توانی حل کنی و حتی هفته‌ها و ماه‌ها تنهایی را تحمل می‌کنی، اما زمانی که کلمات ناگهان ترکت می‌کنند چنان ناتوان و ازنفس‌افتاده می‌شوی که حتی کنار کسی که سال‌ها عاشقش بوده‌ای آن‌چه می‌خواهی بگویی به زبانت نمی‌آید و درون خودت حبس می‌شوی.

وقتی از عشق صحبت می‌کنیم دربارهٔ ثانیه‌ها حرف می‌زنیم، نه دربارهٔ سال‌ها و ابدیت. مثل ثانیه‌های کوتاه و گذرای برابر شدن دو کفهٔ ترازو یا عبور دو عقربهٔ ساعت از روی هم.

انگار «رابطه» مثل حیوانی خانگی است که همیشه کنارت بوده، ولی یک روز از در بیرون می‌رود و دیگر هیچ‌وقت پیدایش نمی‌کنی.

آدمی که فقط از دور نگاهش نمی‌کنی که او را بشناسی، بلکه دلت می‌خواهد نزدیکش شوی تا او هم تو را بشناسد.

من توی خانهٔ خودمان گم شده بودم و باید دوباره ذره‌ذره تمام اجزایش را می‌شناختم.

نوشتن مثل آینه‌ای جادویی بود که خود دیگر و واقعی‌تری از تو درونش زندگی می‌کند و با تماشایش می‌توانی ابعاد عجیبی از وجود خودت را پیدا کنی.

با همین کلمه‌هاست که ما چیزهایی را می‌سازیم و با همین کلمه‌هاست که چیزهایی را ویران می‌کنیم.

فهمیدم نامه‌هایی که در ذهن خود برای کسی می‌نویسی بسیار ویرانگرتر از نامه‌های نوشته‌شده روی کاغذند.

چیز دیگری که در آن زمان فهمیدم این بود که وقتی از عشق صحبت می‌کنیم دربارهٔ ثانیه‌ها حرف می‌زنیم، نه دربارهٔ سال‌ها و ابدیت. مثل ثانیه‌های کوتاه و گذرای برابر شدن دو کفهٔ ترازو یا عبور دو عقربهٔ ساعت از روی هم.

به گمانم آدم فقط در شرایط معمولی می‌تواند دربارهٔ چیزهای مهم حرف بزند، وقتی واقعاً در شرایطی سخت و مهم قرار می‌گیری فقط می‌توانی دربارهٔ چیزهای معمولی حرف بزنی.

حتی برای عشق هم مرزی وجود دارد که وقتی از آن عبور می‌کنی تبدیل به شکل تازه‌ای از تنهایی می‌شود، چون کسی آن‌قدر به تو نزدیک می‌شود که دیگر او را در هیچ‌چیزی جدا از خودت نمی‌بینی و وقتی کنار هم هستید باز هم در این جهان بزرگ و اسرارآمیز تنهایید.

انگار دوست داشتن او بخشی از تنم باشد

چه‌طور زیبایی می‌تواند رویهٔ ترسناک و چندش‌آور و تاریکی هم داشته باشد؟

من هنوز دوازده سالم تمام نشده بود، اما هم تنهایی مطلق را تجربه کرده بودم و هم عشق و هم مرگ را از نزدیک دیده بودم. تنهایی را هر روز تجربه می‌کردم، عشق را روی برگ‌های کاغذ نامه‌ها شناخته بودم و مرگ را در رؤیایی واقعی دیده بودم؛ واقعیتی که می‌توانستم آن را مثل یک گوی شیشه‌ای در دستانم بگیرم و از هر طرف که خواستم نگاه کنم.

شبیه نخ سیاهی بود که روی دامن بلند لباس‌عروسی افتاده باشد و اگر دقیق نمی‌شدی اصلاً آن را نمی‌دیدی.

تماشای خیابان‌های زادگاهم بعد از ماه‌ها دوری در این شب برفی مثل آن بود که خاطرات آشنای خودت را از زبان غریبه‌ای بشنوی.

نمی‌دانستیم وقتی چیزی واقعاً تمام می‌شود کجا می‌رود یا عشقی که زمانی وجود داشته به چه شکل‌های تازه‌ای در قلبت زندگی خواهد کرد.

جلوِ سیلان کلمات را گرفتن از بریدن هر چوبی سخت‌تر بود.

به گمانم آدم فقط در شرایط معمولی می‌تواند دربارهٔ چیزهای مهم حرف بزند، وقتی واقعاً در شرایطی سخت و مهم قرار می‌گیری فقط می‌توانی دربارهٔ چیزهای معمولی حرف بزنی.

با همین کلمه‌هاست که ما چیزهایی را می‌سازیم و با همین کلمه‌هاست که چیزهایی را ویران می‌کنیم.

آن لحظه‌هایی بود که خودت می‌دانی خاطره‌ای برای آینده می‌سازی و بیش‌تر از آن‌که در همان لحظه حضور داشته باشی آن را از چشم‌انداز آینده می‌بینی.