کتاب دختر آگاممنون

بدل به تروریستی شده بودم که از دیدن خون به وجد می‌آید و مسلسلش را رو به جمع می‌گیرد و به خردوکلان رحم نمی‌کند. چون اوضاع از این قرار بود، ترجیح دادم اول تیر بیندازم و بعد مجازات شوم. آن کس که دل‌دل کند، بازنده است.

هیچ‌کس جرئت نداشت بپرسد چه شده یا چرا چنین شده. هیچ هم عصبانی نمی‌شدی؛ چون مگر آدم رعدوبرق را سرزنش می‌کند؟ آیا نقشه این بود که همهٔ ما را بپراکنند و نابود کنند تا فقط دولت همچون سرنوشت خارج از دسترس و لمس‌ناپذیر بر جا بماند؟

"خیال می‌کردیم می‌خواهد ما را از مخمصه نجات دهد، نگو داشت قبر ما را بیشتر می‌کَند تا چنان پاداش سخاوتمندانه‌ای بگیرد!"

در سال‌های اخیر هروقت یکدیگر را می‌دیدیم بگومگویمان می‌شد؛ چون در هر موضوعی با هم مخالف بودیم: دربارهٔ بی‌لیاقتی مدیران، دربارهٔ کمبودها، دربارهٔ استالین، برنامه‌های تلویزیون، مسئلهٔ کوزوو، الی آخر. یادم نمی‌آید اصلاً سر چیزی توافق داشته باشیم. حتی موضوعی مثل آب‌وهوا که بی‌میل‌ترین رقبا را به زمینهٔ مشترک می‌رساند، سبب برخورد ما دو تا می‌شد.

وجودش را به تمام عالم نمی‌فروختم، وین که جای خود دارد ....

نوکرصفتی و دستمال‌به‌دستی او عین اعتیاد به مواد مخدر بود.

ما کاهن اعظم فلاکت و مایهٔ خجالت جهان شده‌ایم. آیا کشور دیگری مثل ما هست؟ دیار نفرین‌شده آه، سه بار نفرین‌شده!

مگر می‌شود آنچه تو را مخالف سرسخت کرده، به مقام بالا رسانده باشدت؟ پس، در اولین فرصت عقایدت را انکار کرده‌ای و تن و جانت را فروخته ای تا از این ستون لغزان بالا بروی. شاید واقعاً در این کار مهارت داشته باشی، پسرم؛

ضمن صحبت یکهو به ذهنم رسید که مبادا آرزوی نهانی که قائد در سر می‌پروراند همین باشد؛ یعنی رساندن آدمی به سطح گله‌ای علف‌خوار ... رام و زبان‌بسته ... همه به نام اصول مارکسیسم- لنینیسم .... خداوندا، چه مضحکه‌ای!

سر آخر عمو به‌زحمت داد زد: «بس است! تا بن جان فاسد شده‌ای و از فهم این چیزها عاجزی! نمی‌توانی بفهمی تا آنجا که عقاید قائد آتیه‌ای ابدی را تضمین می‌کند، سر سوزنی اهمیت ندارد که آلبانی از زمین محو شود!»

هولناک‌تر از همه اینکه به آنچه تا دیروز آن‌قدر شوم و تیره و تار و نفرت‌آور می‌نمود که پذیرفتنی نبود، رفته‌رفته خو گرفته بودیم. ته هر گودالی، گودال دیگری زیر پایمان دهان می‌گشود و همه با خود می‌گفتیم: آه، نه! نه دیگر! آخر باید حدی داشته باشد، اوضاع همین حالا هم زیادی آدم را از زندگی بیزار می‌کند. اما فردای آن روز آنچه بیزارکننده و چندش‌آور بود، دیگر برای همه عادی می‌شد.