کتاب دختر آگاممنون

بدل به تروریستی شده بودم که از دیدن خون به وجد می‌آید و مسلسلش را رو به جمع می‌گیرد و به خردوکلان رحم نمی‌کند. چون اوضاع از این قرار بود، ترجیح دادم اول تیر بیندازم و بعد مجازات شوم. آن کس که دل‌دل کند، بازنده است.

هیچ‌کس جرئت نداشت بپرسد چه شده یا چرا چنین شده. هیچ هم عصبانی نمی‌شدی؛ چون مگر آدم رعدوبرق را سرزنش می‌کند؟ آیا نقشه این بود که همهٔ ما را بپراکنند و نابود کنند تا فقط دولت همچون سرنوشت خارج از دسترس و لمس‌ناپذیر بر جا بماند؟

"خیال می‌کردیم می‌خواهد ما را از مخمصه نجات دهد، نگو داشت قبر ما را بیشتر می‌کَند تا چنان پاداش سخاوتمندانه‌ای بگیرد!"

در سال‌های اخیر هروقت یکدیگر را می‌دیدیم بگومگویمان می‌شد؛ چون در هر موضوعی با هم مخالف بودیم: دربارهٔ بی‌لیاقتی مدیران، دربارهٔ کمبودها، دربارهٔ استالین، برنامه‌های تلویزیون، مسئلهٔ کوزوو، الی آخر. یادم نمی‌آید اصلاً سر چیزی توافق داشته باشیم. حتی موضوعی مثل آب‌وهوا که بی‌میل‌ترین رقبا را به زمینهٔ مشترک می‌رساند، سبب برخورد ما دو تا می‌شد.

وجودش را به تمام عالم نمی‌فروختم، وین که جای خود دارد ....

نوکرصفتی و دستمال‌به‌دستی او عین اعتیاد به مواد مخدر بود.

مگر می‌شود آنچه تو را مخالف سرسخت کرده، به مقام بالا رسانده باشدت؟ پس، در اولین فرصت عقایدت را انکار کرده‌ای و تن و جانت را فروخته ای تا از این ستون لغزان بالا بروی. شاید واقعاً در این کار مهارت داشته باشی، پسرم؛

ما کاهن اعظم فلاکت و مایهٔ خجالت جهان شده‌ایم. آیا کشور دیگری مثل ما هست؟ دیار نفرین‌شده آه، سه بار نفرین‌شده!

ضمن صحبت یکهو به ذهنم رسید که مبادا آرزوی نهانی که قائد در سر می‌پروراند همین باشد؛ یعنی رساندن آدمی به سطح گله‌ای علف‌خوار ... رام و زبان‌بسته ... همه به نام اصول مارکسیسم- لنینیسم .... خداوندا، چه مضحکه‌ای!

سر آخر عمو به‌زحمت داد زد: «بس است! تا بن جان فاسد شده‌ای و از فهم این چیزها عاجزی! نمی‌توانی بفهمی تا آنجا که عقاید قائد آتیه‌ای ابدی را تضمین می‌کند، سر سوزنی اهمیت ندارد که آلبانی از زمین محو شود!»