بریده‌هایی از کتاب آدم خواران

او یک پروسی نبود... او بی‌گناه بود...

نفسی صرفاً از روی عادت می‌کشید.

تنها آرزویش مرگی سریع و راحت بود

دکتر کنار جنازه نشست و بعد از بررسی بدنی گفت: «او شش‌ماهه حامله بوده.» الی‌مونده با وحشت گفت: «چی؟ حامله؟!» دکتر گفت: «کنارش روی برف‌ها نوشته دوستت دارم.»

از این وضعیت حتی شیطان هم به گریه می‌افتاد.

«هنوز هم در این کشور نسبتاً پیشرفته آدم بی‌سواد داریم. بیشتر آدم‌های عضو انجمن بلد نیستند حتی اسم خودشان را بنویسند. خیر سرشان

از این وضعیت حتی شیطان هم به گریه می‌افتاد.

آلن با تأسف سری تکان داد و به این فکر کرد که مردمان این‌جا، علی‌رغم مشکلات و بی‌پولی، باز هم می‌خندند و مقاومت می‌کنند.

‫«به‌خدا حیوانات درنده هم این‌قدر وحشی نیستند! شما از آن‌ها هم پست‌ترید...»

خدای من، چقدر تو مهربان و وفاداری. انگار به این دنیا آمدی تا عشق بورزی و چشمانت یادآور آبی آسمان است

«چه پاداشی از امپراطور بگیریم برای کتک زدنش.» آنتونی درمانده و بغض‌آلود گفت: «آهای مردم! بس کنید! لطفاً کسی بیاید کمک کند! جلوی این ستم را بگیرید!» اما هیچ‌کس نیامد. همه به فکر سکه‌هایی بودند که می‌خواستند از امپراطور بگیرند. هر کس با هر چه زور در بدن داشت، آلن را کتک می‌زد و هر که بیشتر دست‌وبالش خونی می‌شد، خفن‌تر بود!

«هوا جوری گرم است که احساس می‌کنم درون دهانم آتش دارم! امکان دارد با آب دهانم بتوانم آتش راه بیاندازم.»

مردمان این‌جا، علی‌رغم مشکلات و بی‌پولی، باز هم می‌خندند و مقاومت می‌کنند.

«واقعاً خوشحالی در این وضعیت مسخره است! چطور می‌تواند؟»

اشک‌های معشوقه‌اش آخرین چیزی بود که دید...

اشک‌های معشوقه‌اش آخرین چیزی بود که دید... خاکسترش به آسمان رفت؛ آسمانی که تمام مدت شاهد این جنایت بود. آلن دومونی قربانی یک سوءتفاهم شده بود. کسانی آن‌جا بودند که حتی نام او را نمی‌دانستند و از یکدیگر هویت جنازه را می‌پرسیدند.

صدای خنده با بوی کباب و دونات مخلوط شده بود، اما چه فایده که کم‌تر کسی توانایی خرید آن‌ها را داشت. آلن با تأسف سری تکان داد و به این فکر کرد که مردمان این‌جا، علی‌رغم مشکلات و بی‌پولی، باز هم می‌خندند و مقاومت می‌کنند.

«طوری او را بزنید که خدا خوشحال شود و باران رحمت ببارد!» مردم یکدیگر را هل می‌دادند تا هر کس بتواند مشت و لگدی به آلن بیچاره بزند.

«چرا فکر کردند من پروسی‌ام؟» «حماقت، دوست من! حماقت! چشم‌هایشان را کور کرده؛ فکر می‌کنند با کتک زدن تو به فرانسه خدمت می‌کنند.»

«چه مرگتان شده؟ آخر یک پروسی در اوتفاوی چه غلطی می‌کند؟ شما که شعار زنده باد فرانسه می‌دهید، چه کاری جز کتک زدن یک بی‌گناه کردید؟ این بیچاره با وضع پای لنگ هم می‌خواست هفتهٔ بعد به جبهه برود. اگر خیلی مَردید، به جبههٔ واقعی بروید!»

آلن رسماً کباب شده بود؛ در آتش جهل و نادانی.

در این میان، فقط شیطان خوشحال بود!

من نمی‌توانم در چشم پدرها و مادرهایی نگاه کنم که فرزندشان به‌جای من به جبهه رفته است

هنوز هم در این کشور نسبتاً پیشرفته آدم بی‌سواد داریم. بیشتر آدم‌های عضو انجمن بلد نیستند حتی اسم خودشان را بنویسند. خیر سرشان مردان بزرگی هستند. از تمام ساکنان این‌جا فقط ۹ تا شاگرد پسر دارم.

به این فکر کرد که مردمان این‌جا، علی‌رغم مشکلات و بی‌پولی، باز هم می‌خندند و مقاومت می‌کنند.

آلن تاجر خوک را شناخت؛ هزینهٔ سنگ قبر دخترش را داده بود.

آلن دومونی قربانی یک سوءتفاهم شده بود. کسانی آن‌جا بودند که حتی نام او را نمی‌دانستند و از یکدیگر هویت جنازه را می‌پرسیدند.

«چهار بار با مشت به دهان دومونی زدم و از این کار خوشحالم!» «کی؟ دومونی؟» «همین پروسی را می‌گویم.»

«کنارش روی برف‌ها نوشته دوستت دارم.»

پروژه‌های آلن دومونی برای آب نیزون به سرانجام رسید.