کتاب آنی شرلی در اونلی (کتاب دوم)

گاهی‌اوقات برای حفظ اعتدال، بد نیست مردم بعضی از کارهایی را که دوست ندارند، انجام بدهند.»

ـ تو هیچ‌وقت نمی‌خواهی ازدواج کنی آنی؟ آنی همان‌طور که رو به شب مهتابی لبخند می‌زد، گفت: «شاید... یک روز... وقتی با همان‌که باید باشد روبه‌رو شوم.»

طوری زندگی کن که اسمت، حتی اگر در ابتدا چندان قشنگ نیست، زیبا به نظر بیاید و با یادآوری آن خاطرات خوشایند و دل‌نشینی در ذهن مردم زنده شود.

دیدن آسمان و ستاره‌ها همهٔ ناامیدی‌ها و غصه‌های کوچک را از ذهن پاک می‌کند،

یک بار آنی به ماریلا گفته بود: «به نظر من بهترین و شیرین‌ترین روز، روزی نیست که همهٔ اتفاق‌هایش باشکوه، شگفت‌انگیز یا هیجان‌آور باشند، بلکه روزی پر از شادی‌های کوچک و ساده است که یکی پس از دیگری مثل دانه‌های مروارید از گردن‌بند پایین می‌ریزند.»

آن‌سوی دروازهٔ خیال‌پردازی چه سرزمین باشکوهی آرمیده بود.

بیشتر مردم نمی‌توانند حرف‌های آدم را درک کنند؛ پس صحبت‌کردن با آنها فایده‌ای ندارد.

آنی گفت: «ولی بهتر نیست همیشه برای اتفاق‌های خوب آماده باشیم؟ چون احتمال وقوع پیشامد خوب به اندازهٔ احتمال وقوع پیشامد بد است.»

من فکر می‌کنم گاهی‌اوقات در زندگی مسائل کوچک بیشتر از مسائل بزرگ، مشکل‌ساز می‌شوند.

«به نظر من بهترین و شیرین‌ترین روز، روزی نیست که همهٔ اتفاق‌هایش باشکوه، شگفت‌انگیز یا هیجان‌آور باشند، بلکه روزی پر از شادی‌های کوچک و ساده است که یکی پس از دیگری مثل دانه‌های مروارید از گردن‌بند پایین می‌ریزند.»

به نظر من خود اشخاص با رفتارشان باعث می‌شوند اسمشان زیبا یا زشت به نظر بیاید

جرم نابخشودنی، داشتن اهداف پست است نه شکست‌خوردن

گفت: «تو زیادی وسواس به خرج می‌دهی آنی! همهٔ ما اشتباه می‌کنیم، اما مردم فراموش می‌کنند.

گاهی‌اوقات فکر می‌کنم دوست پیدا کردن هیچ فایده‌ای ندارد؛ چون پس از مدتی از زندگی‌ات بیرون می‌روند و طوری قلبت می‌شکند که آرزو می‌کنی ای‌کاش اصلاً با آنها آشنا نمی‌شدی.

رؤیاها مثل سایه‌اند، اشباحی خودسر و رقصان که هرگز نمی‌شود آنها را به چنگ آورد.

«همیشه اعتقاد داشتم که دنیا برای پیشرفت به همهٔ آدم‌ها با انواع افکار و عقایدشان نیاز دارد، اما حالا فکر می‌کنم که بعضی از آنها واقعاً اضافی‌اند.»

«اگر نصفه‌شب به اتاقت بروی، در را قفل کنی، پرده‌ها را بیندازی و عطسه کنی، روز بعد، خانم لیند می‌پرسد سرماخوردگی‌تان خوب شد؟»

هروقت ایرادی از خودمان گرفتیم، باید به یکی از امتیازهایمان هم فکر کنیم تا امیدمان را از دست ندهیم.

هیچ‌چیز هرگز آن‌طور که انتظار داری، نمی‌شود. خُب، شاید این حرف درست باشد. اما یک جنبهٔ خوب هم دارد؛ چیزهای بد هم هرگز آن‌طور که انتظار داری نمی‌شوند؛ یعنی همیشه کمی بهتر از چیزی می‌شوند که فکرش را کرده‌ای

به دست آوردن همهٔ چیزهای باارزش، دردسر دارد.

ولی شما همهٔ واقعیت را به زبان نمی‌آورید، فقط قسمت ناخوشایندش را بازگو می‌کنید.

یکی از ویژگی‌های این دنیا واقعاً آرامش‌بخش است؛ همیشه مطئنیم که بهار دیگری در راه است.

«ولی بهتر نیست همیشه برای اتفاق‌های خوب آماده باشیم؟ چون احتمال وقوع پیشامد خوب به اندازهٔ احتمال وقوع پیشامد بد است.»

وقتی به آینه نگاه می‌کرد، فقط چهره‌ای ظریف و رنگ‌پریده با هفت کک‌ومک روی بینی‌اش را می‌دید. ولی آینه هرگز نشان نمی‌داد که چطور احساسات رنگارنگ و مسحورکننده‌اش، چون قابی گلی‌رنگ چهره‌اش را آذین بسته بودند یا آنکه نگاه رؤیایی و خندان چشم‌های درشتش چقدر اغفال‌کننده بودند

تابه‌حال دقت کرده‌ای وقتی مردم می‌گویند که وظیفهٔ خودشان می‌دانند مسئله‌ای را بیان کنند، باید منتظر شنیدن جمله‌های انتقادآمیز باشی؟ چرا هرگز هیچ‌کس وظیفهٔ خودش نمی‌داند مسائل خوشایندی را که درباره‌ات شنیده به گوشَت برساند؟

امتیاز آدم‌های خیالی همین است... در هر سنی که دوست داشته باشی، می‌مانند.

«همیشه اعتقاد داشتم که دنیا برای پیشرفت به همهٔ آدم‌ها با انواع افکار و عقایدشان نیاز دارد، اما حالا فکر می‌کنم که بعضی از آنها واقعاً اضافی‌اند.»

من معتقدم واقعیت را نباید از هیچ‌کس پنهان کرد.

هیچ‌کس نمی‌تواند افراد متخلف را یک‌جور دوست داشته باشد.

آنی می‌گفت هرگز نباید قلب کسی را بشکنیم. به نظر می‌آید شکستن قلب، خیلی دردناک است. اگر لازم باشد، بهتر است به یک پسر لگد زد تااینکه قلبش را شکست.