بریده‌هایی از کتاب دل بستگی

عشق را فریاد می‌زد چشم ما، اما دریغ بر زبان هرگز نیاوردیم... مغروریم ما

بیزاری‌ات مجال «خداحافظی» نداد آهسته گفتمت «به سلامت...»، گریستم

با اینکه دلشکسته، ولی ایستاده‌ایم هرلحظه یاد دوست توان می‌دهد به ما

از دورنگی‌های مردم خسته‌ام، حق با تو بود ‫باده پنهان در قبا دارند و قرآن در بغل

آیا دلت غبار گرفته‌ست؟ گریه کن انسان برای پاک شدن گریه می‌کند

این جام دل ماست که بند است به مویی ماییم و غم عشق... چه سنگی! چه سبویی!

در بارگاه شاه نجف نوکریم ما با این مقام از همه عالم سریم ما ما را مخوان غلام علی، این مبالغه‌ست از خاک پای قنبر او کمتریم ما بوسیده‌ایم خوشۀ روی ضریح را عمری‌ست مست بادۀ بی‌ساغریم ما سنگی که با ولای تو آمیخت، لعل شد آری! قسم به «در نجف» گوهریم ما اهل ولا بدون بلا سر نمی‌کنند عمری‌ست داغدار غم مادریم ما

می‌دانم! آنکه دوست ندارد مرا، تویی این عاشقانه از سر نادانی من است

با ما چه کرده بغض؟ که تا در هوای عشق لب باز می‌کنیم، سخن گریه می‌کند آیا دلت غبار گرفته‌ست؟ گریه کن انسان برای پاک شدن گریه می‌کند

می‌روی؟ باشد، ولی رسم است هنگام وداع یکدگر را گرم می‌گیرند یاران در بغل...

هرشب به یاد چشم تو، این شیشۀ شراب بر توبۀ شکستۀ من گریه می‌کند

اگر که پای دلم ماندم از تکبر نیست به پای هرکه به پای تو ماند، می‌مانم

خویش را گم کرده‌ام بعد از تو در آوار خویش

استکان دیگری پر کن که در دنیای ما خواب مستی از عذاب هوشیاری بهتر است

ای کاش امیدی به خوشی‌های جهان بود ای سکۀ اقبال! دریغا که دورویی

کتابم را مخوان! تنها تو را آشفته خواهد کرد سراسر شرح اندوه است دیوانی که من دارم

هرلحظه مرگ، چهره نشان می‌دهد به ما دنیا مگر پس از تو امان می‌دهد به ما؟

به نور ماه قسم، شام تار می‌گذرد

بستم به بوسه باز دهان تو را، ببخش! شرمنده‌ام، حریف زبان تو نیستم!

من از «دیدار» پرسیدم، تو خندیدی به آرامی جواب تلخ را رندانه کردی در شکر پنهان

کسی که رفته ز دست تو یوسف است عزیز بر این زیان گران خون ببار! حق داری

اگر غم تو نباشد، هلاک خواهم شد حیات موج، گره‌خورده با پریشانی‌ست...

چگونه فاش نگویم که عاشقت شده‌ام؟

دریغ! شادی دنیا چقدر کوتاه است شکفت تا گل لبخند من، بهار گذشت

جای مرهم زهر آوردی سر بالین من! نالۀ زار مرا نشنیده بودی کاشکی

گفتی تو نیز مثل منی، سخت عاشقی من هم چقدر ساده‌دل و زودباورم...

رها نمی‌شوی از خاطرات و می‌دانم که تا سپیدۀ فردا تو نیز بیداری

به وعده‌های تو دل بسته‌ام، ولی افسوس که عمر نوح ندارم... که آدمی فانی‌ست

دنیای ما ز حادثۀ ناگهان پر است

ما کشتگان عاقبت‌اندیشی خودیم عمر من و تو با غم فردا گذشته است