کتاب دروغ هایی که به خودمان می گوییم

درمانگران همیشه پیام یکسانی می‌دهند: «آنچه از آن فرار می‌کنید در جایی است که نیاز دارید در آن آرام بگیرید. چیزی که از آن می‌ترسید، چیزی است که نیاز دارید با آن روبه‌رو شوید. چیزی که نشنیده می‌گیرید، چیزی است که نیاز دارید بشنوید.»

هم‌نشینی با حقیقت ما را تغییر می‌دهد.

اگر تلاش کنید یکدیگر را دستکاری کنید تا به همسری ایده‌آل تبدیل کنید، روابطتان می‌میرد.

زندگی احساسات انکارشدهٔ ما را راه می‌اندازد، و اضطراب، پیام‌آور آن است. اضطراب صدای آن احساساتی است که به دیوار قلبمان می‌کوبند: کودکی غمگین، بچه‌ای خشمگین، یا شخصی ناامید که می‌پرسد، «میتونم بیام تو؟ منو دوست خواهی داشت؟» در عوض، ما احساساتی را که در درونمان پدید می‌آید طرد می‌کنیم و به سوی شخصی دیگر می‌فرستیم.

«حقیقت تو را شفا خواهد داد، ولی نخست مانند جهنم آسیب خواهد زد.»

ما رودهای غم‌واندوه با پیچ‌های پیش‌بینی‌ناپذیر هستیم که جوش‌وخروش می‌کنیم تا زمانی که سوگواری‌مان در اقیانوس پذیرش آرام می‌گیرد

اضطراب، ما را فرامی‌خواند تا به جاهایی شیرجه بزنیم که همیشه از آنها فرار می‌کنیم، جاهایی که از فرود آمدن و کاوش کردن در آنها می‌ترسیم.

گاهی حس «نادرست بودن» نشانهٔ چیزی است که تلاش می‌کند از درون رشد کند.

اگر نتوانیم یادگیری از راهِ زیستن و احساس کردن را تحمل کنیم، شروع می‌کنیم به دروغ گفتن از راهِ فکر کردن، یعنی به وجود آوردن دانش دروغینِ فرض‌هایمان.

هنگامی که از پیش‌بینی، قضاوت، و مقایسه دست برمی‌داریم، شروع به گوش دادن می‌کنیم.

وقتی که از منتظر ماندن برای تغییر کردن زندگی دست بر می‌داریم، به جای آن خودمان تغییر می‌کنیم

فهمیدم که اگر نتوانم او را همان‌طور که هست دوست داشته باشم، باید رهایش کنم تا کسی دیگر بتواند این کار را بکند. وظیفهٔ او نبود که ایده‌آل من باشد.

به نظر می‌رسد زندگی با ما سر ناسازگاری دارد. ولی از آنجا که خود ما زندگی هستیم، نمی‌توانیم خودمان را از آن جدا کنیم. زندگی ما را در بر دارد. چیزی که «با زندگی سر ناسازگاری دارد» این باور ماست که زندگی باید مطابق خیال ما باشد.

«انسان خودش را تنها به همان اندازه‌ای می‌شناسد که دنیا را می‌شناسد؛ او فقط در درون دنیا از خودش آگاه می‌شود و فقط در درون خودش از دنیا آگاه می‌شود. هر چیز جدیدی که شفاف و روشن دیده می‌شود، عضو ادراکی جدیدی را در درون ما می‌سازد.»

ما کثیف و درهم‌برهم ساخته می‌شویم، ولی می‌کوشیم هر قسمت از واقعیت را که با آنچه ما می‌خواهیم جور در نمی‌آید، رد کنیم. وقتی که تصمیم می‌گیریم چه‌چیزهایی را خواهیم پذیرفت و بقیه را کنار خواهیم گذاشت، بخش‌هایی از خودمان را به مرگ محکوم می‌کنیم. ما تلاش می‌کنیم خودمان را سانسور کنیم تا مانند تصاویر پاک و پیراستهٔ ذهنمان به نظر بیاییم. این عشق نیست، بلکه بیزاری از زندگی است.

اگر باورهایمان بینش نباشند بلکه موانعی بر سر رسیدن به بینش باشند چه؟

آیا ما شناختنی هستیم؟ نه، ولی پذیرفتنی هستیم. این همان چیزی است که در آن زندگی می‌کنیم: پذیرش.

در همان حال که از درون خواهان تغییر هستیم، از دیگران می‌خواهیم که با تأیید، اصلاح، یا راهنمایی ما در زمینهٔ روش‌های تغییر دادن دیگران، کمکمان کنند که از تغییر خودمان دوری کنیم.

درمانگر خوب خردی فطری دارد که زاییدهٔ درد زندگی است، خردی که نمی‌توان از راهی دیگر آن را به‌دست آورد.

جدا از اینکه دربارهٔ یک شخص چقدر می‌دانیم، آن شخص همیشه یک راز خواهد بود. پس اگر یک شخص راز است، روان‌درمانی دیدارِ یک راز با رازی دیگر است.

ما رنج می‌کشیم چون با واقعیت می‌جنگیم، جنگی که در آن همیشه می‌بازیم.

«واقعیت دردناکه، اما انکار خطرناک.»

هنگامی که دنبال احساساتمان می‌گردد، نه باورهایمان، ما را به رابطه‌ای متفاوت، دنیایی دیگر، فرا می‌خواند. به ما نمی‌گوید ساکت باشیم، بر آن چیره شویم، یا فراموشش کنیم بلکه او درِ ورودی پذیرش می‌شود که احساساتمان می‌توانند از آن وارد شوند.

هنگامی که مرگ زندگی ما را «می‌دزدد»، چیزی را نشان می‌دهد که ما مالک آن هستیم: هیچ‌چیز!

ژوزه ساراماگو نویسنده‌ای است که به ما یادآوری می‌کند، «درون ما چیزی وجود دارد که نامی ندارد، آن همان چیزی است که ما هستیم.»

برای گوش دادن، باید شخص را به‌عنوان کسی که سزاوار شنیده شدن است بپذیریم، کسی که دیگر او را نادیده نمی‌گیریم، با او بحث نمی‌کنیم، یا بر او چیره نمی‌شویم. در این صورت می‌توانیم در برابر این واقعیت تسلیم شویم که دیگران دیدگاه‌های دیگری دارند. ما فکر می‌کنیم کل تصویر را می‌بینیم درحالی که تنها چشم‌انداز خودمان را می‌بینیم.

تجربه به ما نشان می‌دهد که اشخاص نه برای تأیید نظریه‌های ما بلکه برای رد کردن آنها روی کرۀزمین قرار می‌گیرند.

اگر تلاش کنیم دیگران را با باورهایمان جفت‌وجور کنیم، هرگز جوهر وجودی آنها را نخواهیم یافت.

اگر منتظر زندگی‌ای بمانیم که آن را می‌خواهیم، زندگی‌ای را که داریم از دست می‌دهیم. از راهِ روبه‌رو شدن با واقعیت فقدان، می‌توانیم برای آنچه از دست رفته سوگواری کنیم، و آنچه را باقی‌مانده بپذیریم.

چرا به خودمان دروغ می‌گوییم؟ برای دوری از احساساتی که هنگام روبه‌رو شدن با واقعیت و پذیرش آن پدید می‌آید. به جای روبه‌رو شدن با حقیقت، اغلب با منتظر ماندن برای به حقیقت پیوستن خیالاتمان، از حقایق زندگی‌مان دوری می‌کنیم. با انتظار کشیدن برای غیرواقعی شدن چیزی که واقعی است، به خودمان دربارهٔ عزیزانمان، خودمان، و خود زندگی دروغ می‌گوییم. ما رنج می‌کشیم چون با واقعیت می‌جنگیم، جنگی که در آن همیشه می‌بازیم.