بریده‌هایی از کتاب خون خرگوش

چرا آدم‌های آشنا ترسناک‌تر از غریبه‌ها هستند؟

«از هیچی نترس، از هیچی. اگه از هیچی نترسی شاد و خوشحال زندگی می‌کنی. تمام راه‌ها به روت باز می‌شه.»

دلش می‌خواست او هم می‌توانست راحت بخوابد. خوابی پُر از آرامش، خوابی که همه‌چیز را از بین می‌برد و بیدار که می‌شد دیگر هیچ گذشته‌ای نبود. هیچ دردی، هیچ رنجی.

توی راحتی و آسایش که همه می‌تونن زندگی کنن. مرد اونه که بتونه تو تاریکی و سختی و بدبختی زندگی کنه

«زندگی فقط همین صد سال اولش یه‌کم سخته، بعد دیگه خوب می‌شه.»

«از نترسیِ تو می‌ترسم. از ترسو بودنِ خودم می‌ترسم. می‌ترسم فرخنده.»

«این مهربونی کار دستت می‌ده، دخترهٔ بینوا. روزگار از این شب سیاه‌تر و زشت‌تره.

جانی که نمی‌دانست این‌همه سخت است که او را تا این‌جا می‌آورد

«از هیچی نترس، از هیچی. اگه از هیچی نترسی شاد و خوشحال زندگی می‌کنی.

خودش را از طلسم آتش رها کرد، رفت

وقتی پدر نیست هوای خانه رقیق است، راحت‌تر نفس می‌کشیم، خانه سبک است. تو سبک مثل پر در هوای خانه شناوری.

گاو ابوجعفر با گاوآهنش می‌آید تو دلم شخم می‌زند. چه‌طور می‌شود آدم دلش این‌طوری می‌شود؟

تجربهٔ شگفتی بود که انگار کش آمده بود.