کتاب آقای ناوال، مدیر باحال!

من همیشه فکر می‌کردم کسی که بزرگ می‌شود و مدیر مدرسه می‌شود، حتماً وقتی بچه بوده مدرسه را دوست داشته. وگرنه چرا باید حالا که بزرگ شده صبح تا شب توی مدرسه این‌ور و آن‌ور برود. مگر این‌که دوست داشته باشد به معلم‌ها دستور بدهد.

وقتی کوچک بودم، اصلاً نمی‌توانستم آرام یک‌جا بنشینم. دلم می‌خواست تمام مدت این‌ور و آن‌ور بدوم. اصلاً انگیزه‌ای نداشتم تکالیف مدرسه را انجام بدهم.

«صبر کن ببینم. تو را فرستادند دفتر مدیر چون بچهٔ خوبی نبودی، آن‌وقت مدیر به‌جای تنبیه بِهت شکلات داد؟ این عادلانه نیست! من سه‌تا مقاله‌آوردم و حتی یک شکلات هم نگرفتم.»

وقتی توی دردسر می‌افتید، همیشه سرتان را پایین بندازید، چون اگر بزرگ‌ترها دل‌شان برای‌تان بسوزد، بدجوری تنبیه‌تان نمی‌کنند.

یک‌بار توی یک فیلم جنگی همچین چیزی را دیده. زندانی‌ها با یک قاشق یک تونل تا بیرون زندان می‌کَنند. ولی من قاشق نداشتم. تازه، اصلاً دلم نمی‌خواست به کف دست‌شویی دست بزنم. اَه!

بیش‌تر مدیرها آدم‌های خیلی جدی و باوقاری هستند و قیافه‌شان طوری است که انگار از اول بزرگ به دنیا آمده‌اند! ولی آقای ناوال از این‌جور آدم‌ها نیست. اگر با اسکیت‌بُرد به مدرسه نیاید، با موتورسیکلت یا اسکوتر می‌آید، و یا کفش‌های اسپرت می‌پوشد.

اسم من اِی. جِی است و از مدرسه بدم می‌آید. برای چی باید این‌همه چیز یاد بگیریم؟ به‌نظر من، وقتی به کلاس دوم می‌رویم، دیگر آن‌قدر چیز یاد گرفته‌ایم که تا آخر عمر بس‌مان است. مدرسه را زیادی گنده‌اش کرده‌اند.

مدیر رفیق شماست مدیر، مثل شاه مدرسه است. کارش این است که به همه می‌گوید چه‌کار کنند و کجا بروند. خیلی باحال است! وقتی بزرگ شوم اگر نتوانم بازیکن حرفه‌ای هاکی بشوم، می‌خواهم مدیر بشوم تا بتوانم به معلم‌ها دستور بدهم.

روی درِ قوطی بعضی از جنس‌ها یک کوپن به ارزش ده سنت دارد که برای کمک به آموزش و پرورش است. وقتی همهٔ خانواده‌ها در این طرح شرکت کنند، پول زیادی برای کمک به مدرسه جمع می‌شود.

مامانم روان‌شناس است. می‌گوید بعضیوقت‌ها آدم‌ها به‌علت مسائلی که در اعماق ذهن‌شان دفن شده، کارهای عجیب و غریبی می‌کنند.

«چه چرندیاتی! شما آن‌قدرها بچه نیستید که نتوانید چیزهای جدید یاد بگیرید. خودتان کم‌کم متوجه می‌شوید که باهوش‌تر از آن هستید که فکر می‌کنید.»

آقای ناوال آدم خیلی باحالی است. او باحال‌ترین مدیرکل تاریخ جهان است!

«صبر کن ببینم. تو را فرستادند دفتر مدیر چون بچهٔ خوبی نبودی، آن‌وقت مدیر به‌جای تنبیه بِهت شکلات داد؟ این عادلانه نیست! من سه‌تا مقاله‌آوردم و حتی یک شکلات هم نگرفتم.»

من همیشه فکر می‌کردم کسی که بزرگ می‌شود و مدیر مدرسه می‌شود، حتماً وقتی بچه بوده مدرسه را دوست داشته. وگرنه چرا باید حالا که بزرگ شده صبح تا شب توی مدرسه این‌ور و آن‌ور برود. مگر این‌که دوست داشته باشد به معلم‌ها دستور بدهد.

امیلی گفت: «این غم‌انگیزترین داستانی است که تابه‌حال شنیده‌ام.» بعد هق‌هق زد زیر گریه. من و رایان و مایکل به‌هم نگاه کردیم و چشم‌های‌مان را رو به بالا چرخاندیم. رایان گفت: «آقای ناوال آدم باحالی است. این تویی که مشکل شخصی داری، آندریا.» من گفتم:‌ «فرض کنیم آقای مدیر قاتی کرده باشد. درواقع، شاید او اصلاً مدیر نباشد. تا حالا به این موضوع فکر کرده‌اید؟ شاید او به‌خاطر دیوانگی‌شرم‌آورش از خانه فرار کرده و فقط وانمود می‌کند که یک مدیر است. شاید مدیر واقعی‌مان به صندلی سیاه‌چال توی زیرزمین بسته شده باشد

امیلی گفت: «این غم‌انگیزترین داستانی است که تابه‌حال شنیده‌ام.» بعد هق‌هق زد زیر گریه. من و رایان و مایکل به‌هم نگاه کردیم و چشم‌های‌مان را رو به بالا چرخاندیم. رایان گفت: «آقای ناوال آدم باحالی است. این تویی که مشکل شخصی داری، آندریا.» من گفتم:‌ «فرض کنیم آقای مدیر قاتی کرده باشد. درواقع، شاید او اصلاً مدیر نباشد. تا حالا به این موضوع فکر کرده‌اید؟ شاید او به‌خاطر دیوانگی‌شرم‌آورش از خانه فرار کرده و فقط وانمود می‌کند که یک مدیر است. شاید مدیر واقعی‌مان به صندلی سیاه‌چال توی زیرزمین بسته شده باشد