بریده‌هایی از کتاب خانم دانته، ما را دست انداخته!

می‌دانستید که کتاب‌ها می‌توانند شما را به جاهایی ببرند که قبلاً هرگز نرفته‌اید؟

«می‌دانستید که چندهزار سال است مردم دارند سیب می‌خورند؟» من گفتم: «باید تندتر بجوند.» همه زدند زیر خنده.

به دلایلی، آدمبزرگ‌ها وقتی عصبانی می‌شوند همیشه دست‌هاشان را به کمر می‌زنند.

اسم من اِی. جِی است و از مدرسه بدم می‌آید. به‌نظر من، توی مدرسه نباید به بچه‌ها خواندن و نوشتن یاد بدهند. نباید ریاضی درس بدهند. باید به بچه‌ها فوت و فن تردستی با دوچرخه را یاد بدهند. این کاری است که دلم می‌خواهد یاد بگیرم! ولی معلم من، خانم بریج، فکر می‌کند خواندن و نوشتن و ریاضی حل کردن واقعاً مهم است.

آندریا روی اعصاب من راه می‌رود. اگر کسی بهش بگوید که بی‌ادبانه رفتار کن، اصلاً نمی‌داند چه‌کار کند.

مرد ارتشی گفت: «بهترین راه حفظ صلح، آمادگی در برابر جنگ است.»

کتابخانه بخشی از مدرسه است که صدها جلد کتاب دارد و می‌شود آن‌ها را با خودمان ببریم خانه.

دوستم پیتر، که خانه‌اش نبش خیابان ماست و سال پیش کلاس دوم بود، به من گفت که اگر کتاب را به‌موقع به کتابخانه برنگردانی، کتابدار می‌اندازدت توی سیاهچالی که توی زیرزمین مدرسه است. حرفش را زیاد باور نکردم.

پرسیدم: «شما خانم دانته هستی؟» مرد ارتشی گفت: «اصلا و ابدا. من اولین رئیس‌جمهور و پدر کشور هستم.»

به‌نظر بچه‌ها هرچیزی که به دستشویی مربوط می‌شود، خنده‌دار است. اگر شما بخواهید دوست‌تان را بخندانید، فقط کافی است به او بگویید دستشویی، یا زیرشلواری. این دو کلمه همیشه کارساز است.

بیایید کتابخانه را نشان‌تان بدهم. می‌دانستید که کتاب‌ها می‌توانند شما را به جاهایی ببرند که قبلاً هرگز نرفته‌اید؟ کتاب‌ها به ما کمک می‌کنند تا دنیا را کشف کنیم.

کتاب‌های داستانی، فیکشن، یعنی داستان‌های ساختگی و خیالی، و کتاب‌های غیرداستانی یا نان فیکشن یعنی کتاب‌هایی که بر پایهٔ واقعیت است.

آقای ناوال مدیر مدرسهی ماست. یعنی مثل شاه مدرسه است. یک‌بار من توی دردسر افتادم و معلم من را فرستاد دفتر آقای ناوال. وقتی رفتم آن‌جا، مدیر تنبیهم که نکرد هیچ، تازه بهِم شکلات هم داد. آقای ناوال خیلی باحال است!