بریده‌هایی از کتاب روایت فراموشی

چرا غریبِ در شهر خویشتنم؟ و غریبِ در زمانهٔ خویشتن؟ و غریبِ در زبان خویشتن؟

تنها دستی که به در می‌زند فاجعه است

زیبایی‌ات روایتم را آشفته کرده است

زخم وَ تنها زخم تنهای‌مان نمی‌گذارد در تهران

که زیبایی‌ات احضار شاعران زخم‌خورده است

زیبایی‌ات فتح تهران را به تأخیر انداخته بود

میان سرفه‌های نقال در قهوه‌خانه‌های دروازه‌غار سکه در کاسه انداختم و گفتم: سرگردانی‌ام به پرده روایت کن که در این حصارِ غریبی تاریکم چون مردی که بعد فروپاشی برج بابل بیدار شد و هر چه سلام کرد جز تحیّر از شهر پاسخی نگرفت.