بریده‌هایی از کتاب روایت فراموشی

چرا غریبِ در شهر خویشتنم؟ و غریبِ در زمانهٔ خویشتن؟ و غریبِ در زبان خویشتن؟

زیبایی‌ات روایتم را آشفته کرده است

تنها دستی که به در می‌زند فاجعه است

زخم وَ تنها زخم تنهای‌مان نمی‌گذارد در تهران

که زیبایی‌ات احضار شاعران زخم‌خورده است

زیبایی‌ات فتح تهران را به تأخیر انداخته بود

دکتر غدد گفت: قندت از مرز گذشته است کلسترول از مرز گذشته است چربی کبدت از مرز گذشته است و من به میدان ونک ایستادم و گمان کردم کلاهم را اگر تکان دهم گشت‌های مهاجرتی مرا جلب می‌کنند

میان سرفه‌های نقال در قهوه‌خانه‌های دروازه‌غار سکه در کاسه انداختم و گفتم: سرگردانی‌ام به پرده روایت کن که در این حصارِ غریبی تاریکم چون مردی که بعد فروپاشی برج بابل بیدار شد و هر چه سلام کرد جز تحیّر از شهر پاسخی نگرفت.

نقال گفت: «نام آن پرنده که زنِ در پرده بر انگشت گرفته است، برفینه‌پوشِ به تابستان است. پرنده‌ای که اعماق زمستان، برف جَلد می‌کند به بال‌هاش و تا انتهای تابستان عاشقی می‌کند با برف.» و من چنان محو تماشای زن بودم که ندیدم پرندهٔ برفینه‌پوش، مرا به تابستانِ تهران دفنِ برف کرده است.