بریده‌هایی از کتاب درد سنگ

باید قبل از رفتن به جهنم با خدا حرف می‌زد و به‌اش می‌گفت که اگر خودش آدمی را یک جور خاصی آفریده، دیگر نباید انتظار داشته باشد طرف مثل آدم دیگری رفتار کند.

در هر خانواده‌ای همیشه یکی هست که جور همه را می‌کشد تا تعادل بین نظم و بی‌نظمی حفظ شود تا دنیا از حرکت نایستد.

واقعاً ما دربارهٔ دیگران چه می‌دانیم، حتی دربارهٔ آدم‌هایی که از همه به ما نزدیک‌ترند.

عشق اگر سرِ آمدن نداشته باشد، نه تخت‌خواب افاقه می‌کند نه حتی مهربانی و خوش‌رفتاری.

تمام عمر به‌اش گفته بودند انگار از سیارهٔ دیگری آمده است. به نظرش می‌آمد بالاخره با یکی از ساکنان سرزمین خودش روبه‌رو شده و این دقیقاً همان چیزی بود که در زندگی همیشه جای خالی‌اش را حس می‌کرد.

واقعاً ما دربارهٔ دیگران چه می‌دانیم، حتی دربارهٔ آدم‌هایی که از همه به ما نزدیک‌ترند.

درد سنگ برای همه پیش نمی‌آید، اما هر خانواده‌ای سنگ‌های خودشان را دارند؛ سنگ‌هایی که باید کشف‌شان کنند، تحمل‌شان کنند و یاد بگیرند دوست‌شان داشته باشند.

در هر خانواده‌ای همیشه یکی هست که جور همه را می‌کشد تا تعادل بین نظم و بی‌نظمی حفظ شود تا دنیا از حرکت نایستد.

به نظر او پدربزرگ اتفاقاً مرد خوش‌اقبالی هم بود. می‌گفت مادربزرگ دیوانه نیست، بنده‌ای از بندگان خداوند است که خدا موقعی که حوصلهٔ خلقِ زن‌های معمول را نداشته او را خلق کرده. می‌گفت خداوند مادربزرگ را در لحظه‌ای پُرشور خلق کرده. مادربزرگ از ته دل می‌خندید و می‌گفت او هم دیوانه است و دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید.

دلتنگی چیز غم‌انگیزی است، البته گاهی قدری هم مسرت‌انگیز.

باید قبل از رفتن به جهنم با خدا حرف می‌زد و به‌اش می‌گفت که اگر خودش آدمی را یک جور خاصی آفریده، دیگر نباید انتظار داشته باشد طرف مثل آدم دیگری رفتار کند.

شاید چون در نهایت عشق یعنی خود را به دست سحروجادو سپردن، چون عشق قاعده‌وقانون ندارد،

حتی حاضر بود گدایی کند و روی نیمکت‌ها بخوابد و اگر از ذات‌الریه یا گرسنگی می‌مُرد هم که چه بهتر.

اگر شب‌ها ما می‌توانیم بدون هیچ کابوسی بخوابیم، اگر ازدواج بابا و مامان همیشه بی‌تنش مانده، اگر دارم با اولین نامزدم ازدواج می‌کنم، اگر ترس و اضطراب زندگی‌مان را پُر نکرده و فکر خودکشی به سرمان نمی‌زند و خودمان را توی سطل زباله نمی‌اندازیم و خودمان را زخمی نمی‌کنیم، به خاطر مادربزرگ است، که به جای ما جور همه‌چیز را کشیده است. در هر خانواده‌ای همیشه یکی هست که جور همه را می‌کشد تا تعادل بین نظم و بی‌نظمی حفظ شود تا دنیا از حرکت نایستد.

عشق نه سن‌وسال می‌شناسد و نه چیزی جز خودش را.

تمام عمر به‌اش گفته بودند انگار از سیارهٔ دیگری آمده است. به نظرش می‌آمد بالاخره با یکی از ساکنان سرزمین خودش روبه‌رو شده و این دقیقاً همان چیزی بود که در زندگی همیشه جای خالی‌اش را حس می‌کرد.

اگر قرار است فرصت دیداری در این دنیا دست ندهد، کاری کن که حداقل جای خالی‌ات را احساس کنم.

این‌که به نفع آدم دیگری کنار بکشی، باید واقعاً عاشقش باشی.

باید قبل از رفتن به جهنم با خدا حرف می‌زد و به‌اش می‌گفت که اگر خودش آدمی را یک جور خاصی آفریده، دیگر نباید انتظار داشته باشد طرف مثل آدم دیگری رفتار کند.

عشقی که زیباترین چیزِ دنیاست و تنها چیزی است که ارزشش را دارد به خاطرش چهارِ صبح از جایت بلند شوی و بعد از رتق‌وفتق کارهای خانه بروی سرِ مزرعه و بعد از آن هم کلاس گل‌دوزی که در حد مرگ کسالت‌بار است و بعد کوزه‌به‌سر بروی تا کنار چشمه آب بیاوری و هر ده روز یک‌بار تمام شب بیدار بمانی و نان بپزی، بعد هم از چاه آب بکشی و به مرغ‌ها غذا بدهی.