کتاب قاصدک نقره ای

گویا همهٔ آدم‌های دنیا باید کسی را کنارشان داشته باشند که بدانند آنها را با تمام ویژگی‌ها و دردهای درونی‌شان می‌پذیرد و می‌خواهد. با تمام نقطه‌ضعف‌ها و کم و کاستی‌ها، با تمام بغض‌های فروخورده که در وجودشان رسوب کرده و گاهی دل‌شان را زیادی سنگین می‌کند که موجب می‌شود سر به طغیان بگذارند.

قشنگ‌ترین اتفاق زندگی منی

انگار با دستای پرقدرت سرنوشت نمی‌شه پنجه‌به‌پنجه شد.

نوازش‌های مادر، بی‌ریاترین نوازش‌هاس و آغوش پدر، امن‌ترین آغوش دنیا

رها کردن دلی که به محبت او گرم شده برابر است با انجماد احساسی که هرگز مثل گذشته نخواهد شد.

برام دنیا به آخر می‌رسه، اگه یه‌لحظه نفس کشیدنم بدون تو باشه...

«ما چون دو دریچه روبه‌روی هم آگاه ز هر بگومگوی هم هر روز سلام و پرسش و خنده هر روز قرار روز آینده عمر آینهٔ بهشت اما... آه بیش از شب و روزِ تیر و دی کوتاه اکنون دل من شکسته و خسته‌ست

زیرا یکی از دریچه‌ها بسته‌ست نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد نفرین به سفر، که هر چه کرد او کرد»

یاد حرف‌های مامان‌نرگس افتاد که می‌گفت: «امان از قِرابت، اما غربت و نسبت‌های نداشته و احساسی که از هر احساس دیگه‌ای در پسِ این بی‌نسبتی عمیق‌تره، سخته که از همه به یه‌نفر نزدیک‌تر باشی؛ اما وقتی همه دورش هستن جایی برای تو نباشه، چون تو یه‌غریبه محسوب می‌شی.»

«امان از قِرابت، اما غربت و نسبت‌های نداشته و احساسی که از هر احساس دیگه‌ای در پسِ این بی‌نسبتی عمیق‌تره، سخته که از همه به یه‌نفر نزدیک‌تر باشی؛ اما وقتی همه دورش هستن جایی برای تو نباشه، چون تو یه‌غریبه محسوب می‌شی.»

گاهی ترانه‌ها و شعرها وسیلهٔ بهتری برای ابراز احساسات هستند، تا کلماتی که به زبان می‌آیند.

از پگاه تا شام، هرطرف سَیل کنم، تو به یادم می‌آیی. (از صبح تا شب، هرطرف رو نگاه کنم، تو رو می‌بینم.)