بریده‌هایی از کتاب قاصدک نقره ای

انگار با دستای پرقدرت سرنوشت نمی‌شه پنجه‌به‌پنجه شد.

نوازش‌های مادر، بی‌ریاترین نوازش‌هاس و آغوش پدر، امن‌ترین آغوش دنیا

«ما چون دو دریچه روبه‌روی هم آگاه ز هر بگومگوی هم هر روز سلام و پرسش و خنده هر روز قرار روز آینده عمر آینهٔ بهشت اما... آه بیش از شب و روزِ تیر و دی کوتاه اکنون دل من شکسته و خسته‌ست

زیرا یکی از دریچه‌ها بسته‌ست نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد نفرین به سفر، که هر چه کرد او کرد»

یاد حرف‌های مامان‌نرگس افتاد که می‌گفت: «امان از قِرابت، اما غربت و نسبت‌های نداشته و احساسی که از هر احساس دیگه‌ای در پسِ این بی‌نسبتی عمیق‌تره، سخته که از همه به یه‌نفر نزدیک‌تر باشی؛ اما وقتی همه دورش هستن جایی برای تو نباشه، چون تو یه‌غریبه محسوب می‌شی.»