بریده‌هایی از کتاب آزمون

آدم با یک لبخند می‌تواند دنیا را عوض کند.

باید خودم را جمع‌وجور کنم. مجبورم. الان وقت فروپاشی نیست، زیرا اگر از هم بپاشم، شاید حتی خودم گلوله‌ای در سرم خالی کنم.

می‌خواهم خودم را بردارم و ببرم به هرجایی، جز اینجا. می‌خواهم هر حسی داشته باشم، جز این حس. می‌خواهم هیچ حسی نداشته باشم.

هرازگاهی به رفتن فکر می‌کنم. مانده‌ام کسی دلتنگم می‌شود یا نه. به رفتن فکر می‌کنم، اما نمی‌روم. هنوز همین‌جا هستم.

همه‌چیز رو به سقوط و فروپاشی‌ست؛ امیدم، عقلم.

از او متنفرم، زیرا چیزی را فراموش کرده که من در فراموش کردن آن ناتوانم.

آدم با یک لبخند می‌تواند دنیا را عوض کند.

اغلب افراد نمی‌دانند شلیک اسلحه چه صدایی دارد تا اینکه خودشان با گوش‌های خودشان صدا را بشنوند و بعد از آن دیگر امکان ندارد صدایش را تشخیص ندهند.

می‌خواهم از این کابوس بیدار شوم. همه‌چیز مثل نفتی سوزان است، مثل خنجری تیز و دردناک و غیرقابل تحمل. عذابی که تمامی ندارد و فقط می‌سوزاند و می‌سوزاند.

اگر می‌شد بمیرم و همه‌چیز را تمام کنم، کوچک‌ترین تعللی نمی‌کردم.

حس می‌کنم زندگی مثل ماسه‌های ساعتی شنی از وجودم بیرون می‌ریزد.

برای لحظه‌ای، شاید برای یک ثانیه یا بیشتر، احساس کردم که همه‌چیز درست خواهد شد

اگر تنها شوم یا غرق فیلم یا کتابی شده باشم، همه‌چیز را فراموش می‌کنم.

همگی بیش از آنچه که فکر می‌کنیم، به هم شبیه هستیم.

فقط می‌خواستم به مردنم ادامه دهم.