بریده‌هایی از کتاب عشق در عصر کودتا

توی این مملکت همیشه دو قدم می‌ریم جلو سه قدم برمی‌گردیم عقب.

«بعضی از بهترین شعرهای مولانا توی این کتابه. یه جای دنج واسهٔ خودت پیدا کن و نگذار کسی مزاحمت بشه. اگه واقعاً به دنبال حقیقت موردنظر مولانا هستی، باید با تمرکز و با دقت بخونی.»

جمعیت به خانهٔ نخست‌وزیر یورش برده‌اند، غارتش کرده‌اند، پاره‌ای از اسباب و اثاثیه‌اش را سوزاندند و بقیه‌اش را هم به یغما بردند. خانه را نابود کردند.

رویا شیفتهٔ استقلال و اعتمادبه‌نفس مصدق بود. حتی پیژامهٔ او را که مصدق گاهی در عکس‌ها به پا داشت می‌ستود.

یکی از مأموران شهربانی گفت: «توی این اعلامیه‌ها به شما یاد می‌دن که با دروغ‌های کمونیستی حرمت کشورتون رو نادیده بگیرید. فکر نکنید ما آخرش از ساخت و پاخت خیانت‌آمیز تک‌تک شما با روسیه باخبر نمی‌شیم. شما دخترها باید همهٔ هم و غمتون این باشه که زن‌های جوان کدبانو بشید نه یه مشت کودن و نادان سیاسی.»

همهٔ دخترهای کمونیستِ توده‌ای این‌طوری بودند. نترس و سمج.

پسر شاخه‌شمشاد او، که از هر انگشت‌اش هنر می‌ریخت، که حقش بود زندگانی افسانه‌ای داشته باشد، حالا با یک دخترمدرسه‌ای طبقهٔ متوسط جامعه ازدواج می‌کرد که فکر می‌کرد خواندن رمان‌های ترجمه‌شدهٔ روسی یا انگلیسی کاری کارستان است، که زیبا بود اما نه آن اندازه که به فک و فامیل نشانش داد،

خبردار شد که کودتاچی‌ها رادیو را در خیابان شمیران به تصرف خود درآورده و اینکه جمعیت به خانهٔ نخست‌وزیر یورش برده‌اند، غارتش کرده‌اند، پاره‌ای از اسباب و اثاثیه‌اش را سوزاندند و بقیه‌اش را هم به یغما بردند. خانه را نابود کردند.

رویا با سرافکندگی و دلی شکسته فقط گفت: «حق با تو بود، خواهری.»

من «می‌خواستم پسری باشم که می‌خواست دنیا را عوض کند». اما زندگی راه و رسم خودش را برای له کردن رویاها، نقشه‌ها و فکرهای آدم دارد

یادت هست چقدر نگران بودی که خودمان را از چشم بد محافظت کنیم؟ آن وقت‌ها من این‌ها را خرافات می‌دانستم و تحقیرشان می‌کردم. حالا که به زندگی زیستهٔ بدون تو نگاه می‌کنم و... خدا را چه دیدی؟ شاید اعتقاد به چشم بد در فرهنگ ما توجیهی داشته باشد. ببین عاقبت کار مادر من به کجا کشید.