کتاب دفترچه نیم سوخته یک تکفیری

بالاخره از جهنم برگشتیم. ابویزید قطع نخاع شد. نفهمیدم چی شد که موجی شدم. تلفات زیادی دادیم. می‌گن به این خاطر بوده که به ایرانیا خوردیم. مثِ اشباح، متحرک و پرسرعت بودن. این‌قدر دقیق گِرا می‌گرفتن که فکر می‌کردیم از وسط خودمون دارن زاویه می‌چینن. مگه می‌شه کسی مُشرک و مَجوس باشه، اما تا آخرین گلوله‌ش وایسه؟! کم آوُردم. خدا با اوناس یا با ما؟

ـ تو دقیقاً بین مردم چی کار می‌کردی؟ بمب‌گذاری‌ها کار تو بود؟ نه. کار من نبود. کار من چیز دیگه‌ای بود. کارم این بود که روی دیوارا و درِ خونه‌های مردم شعار بنویسم. من فقط مأمور بودم روی دیوار خونه‌های شیعه‌ها بنویسم: حلال لنا نسائکم. حلال لنا اولادکم. حلال لنا اموالکم! [یعنی زن‌ها و فرزندان و اموال شما برای ما حلال است] ـــ چرا این شعار؟ هدفت چی بود؟ هدف رو من مشخص نمی‌کردم. این یه دستور بود. ما هرجا موفق شدیم، دلیلش این بود که تونستیم اولش رُعب و وحشت بندازیم به جون مردم. تا مردم نمی‌ترسیدن، خونه و محله‌شون رو خالی نمی‌کردن.

کلاسا فشرده‌س. تو کلاسِ شرعیات که اجازهٔ سؤال نداریم. توی کلاسِ جهادم به من و چند نفر دیگه مدام حالت تهوع دست می‌ده. امروز شیخ ستّار محمد داشت از ثواب تکه‌تکه کردنِ اجزایِ بدنِ صَلیبیا و مُرتدا حرف می‌زد! تا یه ساعت تهوع داشتم. امروز اسلحه‌ای رو که قراره مأنوسم باشه، تحویل گرفتم.

اجازه سؤال نداریم. می‌گن سؤال باعث می‌شه ذهنتون درگیر بشه و از ایمانتون کم شه!

دیشب چند نفر رو آوُردن که سروصورتشون رو با کیسه پوشونده بودن. سَحر، قبلِ نافلهٔ شب، از یکی از برادرا پرسیدم اونا کی بودن؟ گفت: چند تا از مجانین و عقب‌مونده‌های ذهنی! گفتم برا چه کاری آوُردنشون؟ اصلاً چه کاری از اونا برمیاد؟ خندید و گفت: آوُردنشون عاقبت‌به‌خیر شن! پرسیدم ینی چی؟ گفت: شیخ احمد آل‌کثیر، گفته این مجانین و عقب‌مونده‌ها اگه به درد هیچ کاری نخورن، به درد عملیاتای انتحاری هم نمی‌خورن؟! گفتم ینی می‌خواین به اینا بمب کنترلی ببندین و بفرستین وسط جمعیت؟ گفت: تو با این مسئله مشکلی داری؟

گفتم نگو داعش. اینجا اگه بگی داعش، ۴۰ ضربه شلّاقت می‌زنن. حتی یه بچهٔ پنج‌ساله رو از میخ آویزون کردن. ما «الدولة الاسلامیة» هستیم. از خونه‌م پرسیدی. خونهٔ من شیخ مسکین بود، اما دیگه از اونجا فرار کردم. خونهٔ من اینجاست. اردوگاه فاروق. ما اینجا تو دو مرحله آموزش می‌بینیم و بعد اینجا رو ترک می‌کنیم و به اردوگاه عملیاتی می‌ریم. اینجا کلاس شریعت می‌ریم و آموزش نظامی می‌بینیم. فقط یه وعده غذا می‌خوریم. فقط یه شیشه آب تو روز مصرف می‌کنیم. فقط یه ساعت تو روز استراحت می‌کنیم. هر هفته فقط از یه نفر لذت می‌بریم. هر ماه فقط یه‌بار حموم می‌ریم و تو عکسا هم فقط یه انگشت رو نشون می‌دیم.

می‌گن سؤال باعث می‌شه ذهنتون درگیر بشه و از ایمانتون کم شه!

من همیشه از تجاوز می‌ترسیدم. برای اینکه حساسیت‌مون به این مسئله کم بشه، ماهی یه‌بار، غیرمنتظره، مجاهدای بزرگ‌تر، ازمون استفاده می‌کنن. اولش احساس خوبی نداشتم، اما از وقتی اولش سه‌بار «الله اکبر» می‌گن آروم‌تر شدم. تازه داره ترس و دلهره‌م کم می‌شه.

امشب شنیدم که ملکه رو، فرشتهٔ کوبانی (زن تک‌تیرانداز ماهر و نماد مقاومت در برابر الدوله) قبل از عملیات ترور کرده. واسه اجزای بدن فرشتهٔ کوبانی، با اسم مستعار ریحانه، جایزه تعیین کردن.

دیشب چند نفر رو آوُردن که سروصورتشون رو با کیسه پوشونده بودن. سَحر، قبلِ نافلهٔ شب، از یکی از برادرا پرسیدم اونا کی بودن؟ گفت: چند تا از مجانین و عقب‌مونده‌های ذهنی! گفتم برا چه کاری آوُردنشون؟ اصلاً چه کاری از اونا برمیاد؟ خندید و گفت: آوُردنشون عاقبت‌به‌خیر شن! پرسیدم ینی چی؟ گفت: شیخ احمد آل‌کثیر، گفته این مجانین و عقب‌مونده‌ها اگه به درد هیچ کاری نخورن، به درد عملیاتای انتحاری هم نمی‌خورن؟! گفتم ینی می‌خواین به اینا بمب کنترلی ببندین و بفرستین وسط جمعیت؟ گفت: تو با این مسئله مشکلی داری؟

جذّاب‌ترین مردم برای من کسایی بودن که تو منطقهٔ زینبیه زندگی می‌کردن. وقتی ما خطّ محاصره‌شون رو تا ۷۰۰، ۸۰۰ متری زینبیه کشونده بودیم، هرچی به زینبیه نزدیک‌تر می‌شدیم، مردم بیشتری برای مبارزه با ما، با شما همراه می‌شدن.