بریده‌هایی از کتاب ارتقا

صدای آرامی از دورترین گوشۀ مغزم به‌نجوا گفت: «چیزی تغییر نکرده. تو تغییر کردی.»

میریام گفت: «نه‌فقط احمق؛ منظورم اینه که عادت دارن انکار کنن. خودخواهن. منتظر معجزه یا جادو هستن. ما موجودات عاقلی نیستیم. راحت‌طلبیم. دوست نداریم صاف تو چشم‌های واقعیت نگاه کنیم. می‌خوریم و می‌خوابیم و خودمون رو متقاعد می‌کنیم که اگه مثل کبک سرمون زیر برف باشه، هیولاها می‌رن پی کارشون. ساده بگم، ما از کمک به خودمون خودداری می‌کنیم. همچنین از کاری که باید انجام بشه. منشأ هر خطری که ما رو تهدید می‌کنه، صاف برمی‌گرده به همین قضیه.»

شما به قلبی که در آنِ واحد هم سرشار از خوشحالی و هم در حال فروپاشی است چه می‌گویید؟ شاید کلمه‌ای برای آن وجود نداشته باشد، اما به‌نوعی من را به یاد آسمانی بارانی در دل آفتاب سوزان می‌اندازد.

هیچ‌کس به شما نمی‌آموزد که چطور با مرگ یک رؤیا کنار بیایید.

«هیچ‌وقت زندگی اون‌طور که تو می‌خوای یا انتظار داری پیش نمی‌ره. معمولاً حتی اگه چیزی رو هم که می‌خواستی به دست بیاری، بعداً مشخص می‌شه چیزی نبوده که می‌خواستی. بنابراین پسرم، اگه حتی ذره‌ای خوشبختی و آرامش هم نصیبت شد شکرگزار باش و زندگیت رو بکن. دستت رو واسه بیشتر از اون دراز نکن، چون قطعاً همون ذره هم گیر خیلی‌ها نیومده.»

جایی، کودکی در چاهی می‌میرد، تمام دنیا اندوهگین می‌شود و گریه می‌کند. اما وقتی تعداد قربانیان افزایش می‌یابد، شفقت ما رفته‌رفته رنگ می‌بازد.

همین عواطفن که باعث می‌شن ما انسان باشیم. شاید وجود همین چیزهاست که بقای گونۀ ما رو باارزش و مهم می‌کنه

توانایی ما برای خواندن توالی ژنوم خودمان به‌نوعی خودش یک پارادوکس فلسفی است؛ آیا یک موجود هوشمند توانایی درک دستورالعمل‌های ساخت خودش را دارد؟ جان سولستون

میل به جدا کردن خودم از درد و رنج شدید بود. اما می‌خواستم حسش کنم. اگر توانایی درک درد را از دست می‌دادم، توانایی درک خوشحالی خودش خودبه‌خود از دست می‌رفت...

بصری پرسید: «یعنی مردم احمق هستن؟» میریام گفت: «نه‌فقط احمق؛ منظورم اینه که عادت دارن انکار کنن. خودخواهن. منتظر معجزه یا جادو هستن. ما موجودات عاقلی نیستیم. راحت‌طلبیم. دوست نداریم صاف تو چشم‌های واقعیت نگاه کنیم. می‌خوریم و می‌خوابیم و خودمون رو متقاعد می‌کنیم که اگه مثل کبک سرمون زیر برف باشه، هیولاها می‌رن پی کارشون. ساده بگم، ما از کمک به خودمون خودداری می‌کنیم. همچنین از کاری که باید انجام بشه. منشأ هر خطری که ما رو تهدید می‌کنه، صاف برمی‌گرده به همین قضیه.»

«افول گونۀ انسان هم مثل روز روشنه. می‌تونیم اون رو در فاصلۀ خیلی نزدیک ببینیم، در قالب هزاران هزار متغیر مؤثری که دوروبرمون رو گرفته‌ن

هوش ما هم مشکلی ندارد. ما مشکل شفقت و دلسوزی داریم. این، بیش از هر عامل منفرد دیگری ما را به سمت انقراض می‌کشاند.

خیلی جاها، زندگی به نوعی بقای تلخ تبدیل شده بود.

حمله به دانشمندان واقعی آزاردهنده است. آن‌هایی که زندگی‌شان را وقف کرده‌اند تا برای بشریت دست به اقدامی نوآورانه بزنند؛

اما ریاضی آرامش خاصی به من می‌داد.

ما موجودات عاقلی نیستیم. راحت‌طلبیم. دوست نداریم صاف تو چشم‌های واقعیت نگاه کنیم. می‌خوریم و می‌خوابیم و خودمون رو متقاعد می‌کنیم که اگه مثل کبک سرمون زیر برف باشه، هیولاها می‌رن پی کارشون. ساده بگم، ما از کمک به خودمون خودداری می‌کنیم. همچنین از کاری که باید انجام بشه. منشأ هر خطری که ما رو تهدید می‌کنه، صاف برمی‌گرده به همین قضیه.

جایی، کودکی در چاهی می‌میرد، تمام دنیا اندوهگین می‌شود و گریه می‌کند. اما وقتی تعداد قربانیان افزایش می‌یابد، شفقت ما رفته‌رفته رنگ می‌بازد. در بیشترین تعداد تلفات (جنگ‌ها، سونامی‌ها، اقدامات تروریستی) مردگان به آمار بی‌چهره‌ای تبدیل می‌شوند. به این خصیصه محو شفقت می‌گویند، اما در حقیقت این میراث ژنتیکی ماست...

اگر به خودم اجازه دهم، می‌توانم به درون تاریکی عدول کنم. می‌توانم به احساس جدایی بین ما و تنهایی خودم اجازه دهم من را در هم بشکند. اما این کار دیگر از من برنمی‌آید. خیلی قوی شده‌ام. احساسات کم‌کم دارند برایم رنگ می‌بازند.

گونۀ انسان فقط می‌تواند به ۱۵۰ نفر اهمیت بدهد، با آن‌ها همزادپنداری کند و روابط پایداری داشته باشد.

قلب سنگی‌ام شروع به ترک خوردن کرد.

شما می‌توانید دست از شکافتن اتم بردارید، می‌توانید فکر سفر به کرۀ ماه را از سرتان بیرون کنید، می‌توانید دیگر از افشانه‌ها استفاده نکنید، یا حتی احتمال دارد از قتل‌عام کل جمعیت جهان با چند بمب هسته‌ای صرف‌نظر کنید. اما ممکن نیست بتوانید شکل جدیدی از زندگی را به خاطر بیاورید. اروین شاگراف

بی‌نهایت بی‌رحمانه است اینکه ذهن شما خواسته‌ای را القا کند که قادر به تحقق آن نیستید.

«ما داریم غرق می‌شیم، لوگان؛ برای بیرون رفتن از آب دیگه خیلی دیر شده. نه اینکه تلاشی نکرده باشیم، قایق نجاتی وجود نداره. جوری زندگی کن انگار دنیا داره به پایان می‌رسه، چون واقعاً همین‌طوره.»

گونۀ انسان فقط می‌تواند به ۱۵۰ نفر اهمیت بدهد، با آن‌ها همزادپنداری کند و روابط پایداری داشته باشد.

انکارش نکردم، تلاش نکردم آن را کنار بزنم. با وجودش خو گرفته‌ام. ترجیح می‌دهم خودش آرام‌آرام محو شود

آن مایع تیره‌رنگ بوی زندگی می‌داد؛ دیروقت بود و فکر نمی‌کردم شانسی برای خوابیدن پیدا کنم، به همین دلیل جرعۀ جان‌داری از فنجان نوشیدم.

طی چند سال اخیر نمایشگرها بیشتر از مهم‌ترین اشخاصِ زندگی‌مان ما را به خود مشغول کرده‌اند. الگورتیم‌ها ما را بهتر از خودمان می‌شناسند.

حقیقت تلخی که در تمام دوران بزرگسالی‌ام، آرام‌آرام من را از داخل می‌خورده، این است که اگر هم می‌خواستم نمی‌توانستم.

این مردم چطور هنوز روی پاهایشان ایستاده‌اند. خیلی جاها، زندگی به نوعی بقای تلخ تبدیل شده بود. و در زیر آن خشم موج می‌زد.

ساعت هشت نشده بود که روی جاده بودیم.