کتاب دریاچه

شما هرگز متوجه شاد بودن‌تان نمی‌شوید مگر در آینده.

«به خاطر حس پوچی، این‌قدر به خاطر مسائل مختلف می‌ترسیدم که نمی‌تونستم جور دیگه‌ای از خودم محافظت کنم. سعی کن این‌طوری نباشی، باشه؟ مطمئن شو که شکمت رو گرم نگه می‌داری، سعی کن آسوده و راحت باشی، هم از نظر قلبی و هم از نظر بدنی، و تلاش کن که مضطرب و عصبی نشی. مثل یک گل زندگی کن. تو این حق رو داری. این چیزیه که تو حتماً می‌تونی به دستش بیاری، برای تمام عمرت، و همین کافیه.»

وقتی کسی موضوع مهمی را به تو می‌گوید، به این می‌ماند که تو داری از او پول قرض می‌گیری، و به هیچ عنوان امکان ندارد که اوضاع به عقب برگردد و مثل قبل شود. مسئولیت گوش سپردن را باید پذیرفت.

«همیشه به‌نظر میاد که غذا درست کردن برای یک نفر اسراف کردنه. تلف کردن غذا و تلف کردن وقت. اما موقعی که برای دو نفر غذا می‌پزم همچین حسی ندارم.»

«اگر چیزی رو که بهش فکر می‌کنی به زبون نیاری، آخرش به جایی می‌رسی که وقتی واقعاً لازمه که حقیقت رو بگی، دروغ می‌گی.»

او کوچک‌ترین اعتقادی به جامعهٔ انسانی ما نداشت؛ او بیرون ایستاده بود و به درون آن نگاه می‌کرد. چیزی غم‌انگیز در طرز ایستادن او وجود داشت، و یک چیز قدرتمند، و من می‌خواستم تا ابد به تماشایش ادامه دهم.

وقتی جمعی وجود دارد، همیشه منهایی نیز هست. اگر نور قدرتمندی وجود دارد، تاریکی‌ای که مقابل آن قرار دارد نیز درست به همان نیرومندی خواهد بود.

الزاماً نیازی نیست که بخواهی به فردی بزرگسال تبدیل شوی؛ جلوتر که می‌روی و درحالی‌که داری تصمیماتی می‌گیری، این موضوع به صورتی طبیعی رخ می‌دهد.

هیاهوی آنجا و عطر قهوه و صدای تعداد بی‌شماری از افراد جوان، حسی از منگی خفیف در من باقی گذاشت، چون مدت‌ها بود که از این چیزها به دور بودم. به ذهنم رسید که اگر من روح بودم، این محیط چیزی بود که بیشتر دلم برایش تنگ می‌شد: هیاهوی عادی و روزمرهٔ زندگی. مطمئنم که ارواح، آرزوی احمقانه‌ترین و پیش‌پاافتاده‌ترین چیزها را دارند.

بنابراین واقعاً نمی‌دانستم که آینده می‌توانست دربردارندهٔ چه مسائلی باشد. چنین چیزهایی، جدای از اینکه در نهایت چه نوعی از زندگی را از سر می‌گذراندم، رخ می‌دادند، و این مسائل چه خوب از آب درمی‌آمدند و چه بد، من تنها می‌بایست تلاشم را می‌کردم؛ کاری که این بار انجامش می‌دادم. باید رایحهٔ خوشایند آزادی‌ای را که به دست آورده بودم، هنگام به مشام رسیدنش فرو می‌دادم.

هر چیزی در زندگی خوبی‌هایی در خود دارد، و وقتی اتفاق بدی می‌افتد، این خوبی‌ها خود را بیشتر نمایان می‌سازند

اینجا زمان وجود نداشت. ما از بقیهٔ دنیا جدا افتاده بودیم. بودن در کنار ناکاجیما، خود به تنهایی باعث شده بود تا من حس کنم که انگار از تاریخ جدا شده بودیم و هیچ سن مشخصی نداشتیم.

تشخیص اینکه چقدر ناآگاه هستید، تنها راه صادقانه برای سر و کار داشتن با افرادی است که موضوعی تکان‌دهنده را از سر گذرانده‌اند.

من عاشق حس کردن آهنگ زندگی افراد دیگر هستم. به سفر کردن می‌ماند.

شما هرگز متوجه شاد بودن‌تان نمی‌شوید مگر در آینده. زیرا احساسات جسمانی مانند بوها و خستگی در حافظه‌ها نقش نمی‌بندند. من که این‌طور گمان می‌کنم. فقط بخش‌های خوب به چشم می‌آیند.

دوست داشتن فقط توجه زیاد به هم نشان دادن، در آغوش گرفتن، و خواهانِ با هم بودن نیست. برخی چیزها با هم در ارتباطند، به صورتی اجتناب‌ناپذیر، و کاملاً بدیهی و آشکار. زیرا شما آن‌ها را تحت کنترل خود دارید.

گوش دادن برای من راحت بود، چون هرگز مانند او خرد نشده بودم. مردم همین‌طور هستند، تقریباً همه، به هر جای دنیا که بروید. به خود می‌گوییم، نیازی به بخشیدن هر اشتباهی نیست، نیازی به یادگیری دوست داشتن چیزهای بد نیست، و از این رو ما به حد کافی می‌بخشیم، به راه و روشی آسان.

در کتابی خواندم که اگر تلاش کنید تا مانعِ رفتن افرادی شوید که در حال مرگ هستند، این موضوع مانع از تولد دوبارهٔ آن‌ها به عنوان فردی بودایی می‌شود، و این موضوع من را در بند خود کرده بود، حتی شاید بیشتر از حدی که می‌بایست درگیرم کند. بنابراین سخت تلاش می‌کردم تا زیاد گریه نکنم، و مدام به مادرم می‌گفتم که چقدر به خاطر کارهایی که برای من کرده بود سپاس‌گزارش هستم. در حال حاضر تمام کاری که می‌توانم انجام دهم این است که فکر کنم چقدر احمق بودم که آن‌طور رفتار می‌کردم. باید تا آنجا که می‌توانستم بسیار اشک می‌ریختم.

«اگر چیزی رو که بهش فکر می‌کنی به زبون نیاری، آخرش به جایی می‌رسی که وقتی واقعاً لازمه که حقیقت رو بگی، دروغ می‌گی

شما هرگز متوجه شاد بودن‌تان نمی‌شوید مگر در آینده. زیرا احساسات جسمانی مانند بوها و خستگی در حافظه‌ها نقش نمی‌بندند. من که این‌طور گمان می‌کنم. فقط بخش‌های خوب به چشم می‌آیند. همیشه از اینکه چگونه این بخش‌های کوچک به عنوان بخش‌های شاد به خاطرم می‌آمدند، یکه می‌خوردم.