بریده‌هایی از کتاب سه رساله پیشانقدی

حتی نهان‌ترین خودبینی، اگر قادر به فهم خویش باشد، خواهد دید که به خود روا داشتنِ قانع شدن از سخن دیگران به همان اندازه درخور ستایش است که قانع کردن دیگران؛ و چه‌بسا عمل اولی، چون نیازمند ازخودگذشتگی و خودآزمایی بیشتری است، به‌راستی ستودنی‌تر از دیگری باشد.

در باب این خیال خودپسندانهٔ شخص که هوش بیشترش توفیقی را که دیگران به دست نیاورده‌اند به وی ارزانی خواهد داشت، خوب است به یاد بیاوریم که این همیشه خیال کسانی بوده که می‌خواسته‌اند ما را از خطاهای دیگران حفظ کنند تا گرفتار خطاهای خودشان کنند.

خدا درک وجودش را بازیچهٔ «محاجات باریک» نکرده و آن را «بی‌واسطه در حس مشترک طبیعی ما» نهاده است.

مابعدالطبیعه اقیانوس تاریک بی‌کرانی است بی هیچ فانوس راهنمایی. باید همچون دریانوردی در دریای ناپیموده‌ای پیش رفت.

اگر در آغاز که انسان پایه‌های حجت‌اش را می‌ریزد با اطمینان خاطر مدعی شود که خطا نمی‌کند، بعد دشوار خواهد شد که این ادعا را پس بگیرد. برگشتن از ادعا کمتر دشوار خواهد بود اگر با خویشتن‌داری و آزرم و فروتنی بیان شده باشد.