کتاب زندگی به صرف انبه

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.

تا حالا بیشتر از این احساس سرزندگی نکرده‌ام.

مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.

وقتی به جهنم فکر می‌کند، تصور می‌کند شبیه زندگی شهری است؛ کلی آدم و آلودگی هوا و ترافیک سنگین.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

فقط چند لحظه طول می‌کشد و از روی تخته می‌افتم. بااین‌حال، تا حالا بیشتر از این احساس سرزندگی نکرده‌ام.

به ندای قلبتان گوش کنید.

بیشتر روزها کارمان این است که بنشینیم و منتظر بمانیم اتفاقی بیفتد.

«پاپا گفت وقتشه. گفت باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.»

اولین باری که نشستم این داستان را بنویسم، نمی‌دانستم آخرش به کجا می‌رسد. فقط می‌دانستم می‌خواهم دربارهٔ دوستی بنویسم. دربارهٔ اینکه از دست دادن بهترین دوست شاید بدترین شکست احساسی‌ای باشد که آدم در این دنیا می‌خورد و چقدر مهم است آدم‌های خوبی در زندگی‌تان حضور داشته باشند.

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

«این بو رو حس می‌کنی؟ بوی خوشحالیه.»

وقتی بهش گفتم پدرش رو بعد از مرگش دیده‌ام، به نظرش اومد بدجوری بهش خیانت شده که پدرش حتی بعد از مرگش هم نرفته سراغش.

امروز حوصلهٔ کسی را ندارم.

به نظر من دلیلش این است که شبیه ستاره‌های سینماست و مردم همیشه به حرف آن‌ها گوش می‌دهند؛ حتی وقتی حرفشان ارزش گوش دادن نداشته باشد.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

رودی می‌گوید: «چون من متفاوتم، هیچ‌کس دوستم نداره. اما اهمیتی نمی‌دم. مامان می‌گه اگه همه‌مون شبیه هم بودیم، چطوری از هم تشخیصمون می‌دادن؟»

«پاپا گفت وقتشه. گفت باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.»

مثل سگی که صاحبش تنهایش می‌گذارد، با ناراحتی رفتن دیگران را تماشا می‌کند.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

هیچ‌کس را ندارم که بتوانم بهش اعتماد کنم.

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

تنهایی رو دوست دارم. وقتی آدم خودشه و خودش، مشکلی براش پیش نمی‌آد.

ما نباید انتظار داشته باشیم بقیه کاری رو بکنن که خودمون باید انجامش بدیم.

تنها راه مقابله با ترسم اینه که باهاش روبه‌رو بشم.

ترجیح می‌دم همین‌جا بمونم، تنها، خودم باشم و خودم.

«کشیش براون سال‌هاست که دربارهٔ الدورات داستان‌های الکی ساخته‌ای، اما اون تا حالا یه کلمه هم ازت بد نگفته. گفتی شیطانه، اهریمنه. تنها چیزی که الدورات تا حالا گفته اینه که می‌خواد همه‌چیز مثل قبل بشه، مثل همون وقتی که همه می‌رفتن خونه‌ش مهمونی و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد هیولاست. می‌تونست به‌خاطر دروغ‌هایی که درباره‌ش گفتی از دستت عصبانی باشه، اما نیست. حتی بعد از همهٔ این ماجراها می‌خواد بخشی از این روستا باشه و به نظرم همین کارش باعث می‌شه اون آدمی بهتر از ما باشه، مگه نه؟»