کتاب پاییز در راهرو

فردا برای ما آویشن بیار با بهارنارنج که زمستان سختی بود.

می‌خواهم نامم را با حروف دیگری بنویسم شاید چاپخانه‌ها اندوهم را منتشر کنند.

همه دروغ می‌گویند حتی کبوتران چاهی بغداد شاعران سرزمین حلب و بادهایی که از دوردست می‌آیند. همه دروغ می‌گویند حتی من که دوستت دارم.

شعر که می‌خوانی گنجشک‌ها ساکت می‌شوند و یخ‌های قطب شمال به راه می‌افتند.

پدرم که مرد مادرم یتیم شد. ما هشت نفر بودیم بیابان مهربان نبود و شلاق سرما پوست صورتمان را می‌جوید تا بهار معلم می‌گفت: «بابا» و من می‌نوشتم: «مادر»

اسمت را اگر بر برگ‌ها بنویسم تکثیر می‌شوی و رازِ با تو بودنم فاش خواهد شد.

می‌گذرد سخت می‌گذرد شب‌های تنهایی. تنهایی سخت می‌گذرد من اما یکی از همین شب‌ها ماه را بغل می‌کنم و صورتم گل می‌اندازد. تو زیبا می‌شوی آنقدرکه زغال نارنج‌ها گر بگیرد.

مادرم پژمرده می‌شود چون آفتاب بعدازظهر و بچه‌ها احساس می‌کنند خورشید که نباشد تکلیف پیاده‌روها را چه کسی روشن می‌کند؟

کدام سنگ قبر اسم مرا در خود می‌پیچد؟ این جمعیت کبود میراث کدام طایفه را زار می‌زند؟ مادرم آرام نگاه می‌کند و زیر لب می‌گوید این مرگ چقدر هیمنه دارد!

من هرگز نمی‌میرم اما غم موریانه‌ای است که چشم‌هایم را خوب می‌شناسد.

حالا چون آفتابی بی‌رمق لای دره‌های خمیده گم شده‌ام. من شهابی به زمین خورده‌ام چه کسی مرا پیدا خواهد کرد؟

حالا تو عاشقم که باشی زیباتر می‌شوم و صدایم از ناودانی نمی‌افتد. اگر دوستم داشته باشی غروب‌ها غمگین نمی‌شوم و کسی چین های صورتم را نخواهد دید.

کبودی لب‌های من از اندوه توست آیا این ابتدای باران نیست؟