کتاب عذاب دوست داشتن

پا به خواب تو گذاشتم، بس که بیداری کشیدم من چقدر حوصله کردم، تا به خواب تو رسیدم کاشکی دوست داشتنای ما، عشقای همیشه‌ای بود قلبا فانوسای روشن، دنیا باغ شیشه‌ای بود

دور از تو افتادم، ولی هر شب حس می‌کنم بسیار نزدیکی خاموش شد فانوس من، ای کاش عادت نمی‌کردم به تاریکی

اگه دستای من و تو پل بشه جنس این فاصله‌ها رسیدنی‌ست

دل نبستم به کسی غیر از تو عشقُ من بی تو رعایت کردم بس که بودم و نبودی با من به نبودن تو عادت کردم

دوبار آفتاب بزنه، بارون بیاد کی می‌دونه ما تو دنیا کی بودیم

من از هجوم خستگی حریف دنیا نشدم کنار سفرۀ زمین نشستم و پا نشدم شِکِوه نمی‌کنم، ولی دوزخ دنیا مال من تو پرکشیدی از زمین به سمت پروانه شدن

چی بگم ابری و بارون نمی‌شی دردُ می‌فهمی و درمون نمی‌شی خیلی وقته می‌بینم زیر آوار جنون منُ می‌بینی و ویرون نمی‌شی