بریده‌هایی از کتاب یک روز مانده به عید پاک

«نگه داشتن چیزهای زیبا آسان نیست، مثل نگه داشتن من!»

نوشتم «جوهر سبز با همهٔ جوهرها فرق دارد. من آدم‌ها و چیزهایی را که با همه فرق دارند دوست دارم.»

«من فقط به یک چیز تعصب دارم، تعصب نداشتن!»

سعی کردم به حرف‌های پدرم فکر کنم که مدام توی گوشم می‌خواند: مرد است و غرورش. کیفم را که دست گرفتم، یاد حرف مادرم افتادم: مردها اسم حماقت‌هایشان را می‌گذارند غرور.

این روزها همه خسته‌ایم.

فکر کردم حوصلهٔ چه کاری را دارم؟ فقط نشستن و تماشای بنفشه‌ها شاید.

«دعا تشکر ماست از پروردگار. به خاطر این همه نعمت. به خاطر این که ما را آفریده.»

از آن به بعد یکی از تکیه‌کلام‌های مارتا شد: شعور به سواد نیست.

بعد از چهار سال هنوز باید حواسم را جمع کنم. گاهی که حواسم پرتِ سکوت خانه می‌شود یا نگاهم به عکسی می‌افتد و فکرم پی خاطره‌ای می‌رود، دست‌هایم به عادت بیست و چند ساله، دو فنجان قهوه درست می‌کنند. خالی کردن فنجان دوم توی ظرفشویی عذاب است.

باید حواسم را جمع کنم. گاهی که حواسم پرتِ سکوت خانه می‌شود یا نگاهم به عکسی می‌افتد و فکرم پی خاطره‌ای می‌رود، دست‌هایم به عادت بیست و چند ساله، دو فنجان قهوه درست می‌کنند. خالی کردن فنجان دوم توی ظرفشویی عذاب است.

مدت‌هاست می‌دانم وقت دور انداختنشان است، اما دلم نمی‌آید.

می‌دانم که به بودن من احتیاجی نیست. می‌دانم که دانیک از پس همهٔ کارها برمی‌آید. می‌دانم که فقط می‌خواهد بندهایم با دنیای بیرون پاره‌تر از این که هست نشود و حس می‌کنم خسته‌ام، خیلی خسته.

با هیچ کس حرفش را نزده بودم. حتی خودم جرئت نمی‌کردم به موضوع فکر کنم.

مردها اسم حماقت‌هایشان را می‌گذارند غرور.

انگار با تشکر کردن‌های مکرر عذر گناه می‌خواستم. هر بار پدرم و مادرم سر من با هم دعوا می‌کردند، احساس گناه می‌کردم.

شعور به سواد نیست.

صبح‌های زود آشپزخانه فقط مال من بود. چای درست می‌کردم، بساط صبحانه را روی میز می‌چیدم و تمام مدت با خودم حرف می‌زدم. گاهی خودم بودم، گاهی آدم‌های دیگر. پدرم، مادرم، معلم‌ها، عمه یا مادربزرگ. آدم‌های صبح‌هایم همان جوری بودند که دوست داشتم باشند.

شعور به سواد نیست

«نگه داشتن چیزهای زیبا آسان نیست، مثل نگه داشتن من!»

پدرم پوزخند می‌زد. «چه مرد پخمه‌ای! شب وقت کارهای بهتره.» و گونهٔ مادرم را نیشگون می‌گرفت و می‌خندید. مادرم انگار سوسکی را از خود براند دست پدرم را پس می‌زد و پدرم بلندتر می‌خندید.

مارتا می‌گفت «فنجان عمر من! اگر بشکند، من هم می‌میرم!»

«حیف عمر آدمه ارباب! جای قشنگ بی‌نون و آب به چه درد میخوره، ها؟»

سعی کردم به حرف‌های پدرم فکر کنم که مدام توی گوشم می‌خواند: مرد است و غرورش. کیفم را که دست گرفتم، یاد حرف مادرم افتادم: مردها اسم حماقت‌هایشان را می‌گذارند غرور.

گاهی که حواسم پرتِ سکوت خانه می‌شود یا نگاهم به عکسی می‌افتد و فکرم پی خاطره‌ای می‌رود، دست‌هایم به عادت بیست و چند ساله، دو فنجان قهوه درست می‌کنند. خالی کردن فنجان دوم توی ظرفشویی عذاب است.

«من فقط به یک چیز تعصب دارم، تعصب نداشتن!»

عاشق شدن که گناه نیست، هست؟

«ولی لطف زندگی توی همین چیزهاست. همین چیزهای کوچک، نه؟»

سعی کردم به حرف‌های پدرم فکر کنم که مدام توی گوشم می‌خواند: مرد است و غرورش. کیفم را که دست گرفتم، یاد حرف مادرم افتادم: مردها اسم حماقت‌هایشان را می‌گذارند غرور.

النگوها تکان نخوردند. نمی‌شد کسی را بیش از این رنجاند.

دستش را به گونه‌اش کشید. نگاهش کردم. گریه می‌کرد. هیچ‌وقت ندیده بودم گریه کند. دستم را گذاشتم روی شانه‌اش. تند خودش را کنار کشید، بلند شد و راه افتاد. چیز غریبی در راه رفتنش بود.