کتاب دفترچه خاطرات شانزده زن ایرانی

بابام تو بازار بود، تاجر بود اما متجدد هم بود. وقتی که می‌آمد منزل، چون شاهنامه را خیلی دوست داشت به من می‌گفت بیا سه صفحه شاهنامه بخوان بعد برو درس‌ات را بخوان. می‌گفت برای هر دختری لازمه سه صفحه چهار صفحه شاهنامه را بخواند. پدرم شاهنامه و سعدی و حافظ را خیلی دوست داشت، با کتاب حافظ فال می‌گرفت برای مادرم. داستان امیرارسلان را هم برای مادرم می‌خواند

«همین‌قدر باید بگویم که در طول زندگی زناشویی‌مان، شوهر من از هر نظر،‌ روشنفکر بود، به معنای واقعی کلمه، روشنفکر بود. برای نمونه در آن زمان هیچ شوهری قبول نمی‌کرد هر شب تا ساعت ۸/۵-۹ زنش بیرون باشد و ساعت ۲ بعد از نصف شب برود بیرون،‌ چون من کار داشتم یا جراحی می‌کردم پس باید می‌رفتم.»

ما در خانه پدری، کتابخانه داشتیم که الان اصلاً عادت است که همگی تو منزل‌مان یک کتابخانه داشته باشیم.‌ برادر بزرگ من یک کتابخانه خیلی بزرگ داشت.‌ خواهرم شمس‌الملوک مصاحب،‌ که دکتر ادبیات و شخصیتی فاضل و برجسته بود او هم یک کتابخانه داشت که هنوز هست و آثار تمام شعرا، تمام عرفا و بزرگان ایران را در کتابخانه‌اش گرد آورده بود

معصومه سهراب‌مافی در خاطراتش از نحوه رفتن مادرش به مدرسه می‌گوید: «آن زمان به مدرسه رفتن برای‌شان مشکل بود، با اسکورت به مدرسه می‌رفتند یعنی از روی پشت‌بام‌ها. برای این‌که نمی‌گذاشتند دخترها به مدرسه بروند برای همین مادرم می‌گفت صبح وقتی ما راه می‌افتادیم هنوز هوا روشن نشده بود یعنی به همراه پدرشان از روی پشت‌بام‌ها تا مدرسه می‌رفتند تا کسی به آن‌ها اذیت و آزار نرساند.»

«تاریخ شفاهی ادامه سنت دیرینه جوامع بشر است که داستان زندگی خود را سینه به سینه از نسلی به نسل دیگر منتقل کرده است. به واقع بخش بزرگی از تاریخ مردم (و نه تاریخ بزرگان و پادشاهان)، بدین‌گونه ضبط شده است. از سوی دیگر تاریخ شفاهی پیامد اجتناب‌ناپذیر تحولاتی ژرف در طرز زندگی انسان در جامعه صنعتی و پرشتاب سده بیستم است...»