بریده‌هایی از کتاب ماموریت درود بر مریم

گاهی اوقات چیزهایی که ازشان متنفریم، تنها راه‌حل مشکل ما می‌شوند.

در هر حال، من خیلی خوش‌شانسم که او را دارم.

«جسد تو را به ستاره‌ها می‌سپارم.»

علاوه بر این، اگر یک سکه به ازای هر باری که می‌خواستم پدر و مادری را برای یاد ندادن اساسی‌ترین چیزها به فرزندشان کتک بزنم داشتم، حالا آن‌قدر سکه داشتم که می‌توانستم آنها را توی یک جوراب بریزم و پدر و مادرها را با همان جوراب کتک بزنم.

«خدا به همراهت رفیق.»

می‌خواهم به خانه برگردم.

«گهگاهی هم منعطف باشی بد نیست.» «من صبرم تموم شده و دنیا هم داره وقتش تموم میشه.» انگشتم را بالا گرفتم و گفتم: «نه، نه، نه! نمی‌تونی هر دفعه که عوضی بازی درمیاری از بهونهٔ نجات دادن دنیا استفاده کنی.» کمی فکر کرد و پاسخ داد: «آره، شاید حق با تو باشه.»

«تو دیگه تنها نیستی رفیق. هیچ کدوممون دیگه تنها نیستیم.»

لحظه‌ای مکث کرده و می‌گوید: «خداحافظ دوستم، گریس.» در حالی که دست تکان می‌دهم می‌گویم: «خداحافظ دوستم، راکی.»

فقط می‌خواهم یک بار دیگر او را ببینم.