کتاب بادبادک

خشونت همیشه برابر با شکست است

جلو من راه نرو، شاید به دنبالت نیایم. پشت سرم راه نرو، شاید راهنمایت نباشم. کنارم راه برو و فقط دوستم باش. ــ آلبر کامو

سوگواری، غمی تقسیم‌نشدنی است که هیچ‌کس نمی‌تواند در تحمل آن به شما کمک کند. هر کس باید خودش از پس آن برآید.

«ناشناخته‌ها حد و مرزی ندارند. روی کارهایی تمرکز کنید که در ظاهر ناممکن‌اند. مسیر این است!»

باید فکر کنی که همه چیز ممکن است و به پیشرفت ادامه دهی.

سکوت برقرار می‌شود، نه سکوتی دلگرم‌کننده، بلکه آرامشی اضطراب‌آور که خبر از یک واقعهٔ غم‌انگیز می‌دهد.

در ابتدا دچار ترس، ناباوری و خشم می‌شود و سپس از پا درمی‌آید. در هفته‌های بعد در خانه می‌ماند و کرکرهٔ پنجره‌ها را پایین می‌کشد. دیگر از خانه بیرون نمی‌رود. سیم رادیو و تلویزیون را که بی‌وقفه آن اتفاق وحشتناک را برایش تداعی می‌کنند از برق می‌کشد.

حاضر است هر چیزی بدهد تا بتواند دست‌های او را بگیرد و با خود ببرد. بی‌شک، می‌داند که این کار شدنی نیست. او هیچ مشروعیت و حق قانونی‌ای به این کودک ندارد ــ حتا حق جداکردن او از فرهنگ، خانواده و کشورش را. با وجود این، دروغ می‌گوید که این فکر از سرش نگذشته است. گاهی شروع به خیال‌بافی می‌کند که او را در فرانسه ثبت نام کرده و نگاهش می‌کند که بزرگ می‌شود، یاد می‌گیرد، بازی می‌کند... حرف‌زدن، یعنی ممکن است روزی حرف بزند؟... فکر می‌کند دنیا پر از ایراد است.

جلو من راه نرو، شاید به دنبالت نیایم. پشت سرم راه نرو، شاید راهنمایت نباشم. کنارم راه برو و فقط دوستم باش. ــ آلبر کامو

هند کشوری پر از تناقض است. میلیون‌ها سکنه دسترسی به آب آشامیدنی ندارند، اما اینترنت ۴ جی در اختیار دارند. لنا از این‌که در بازار می‌بیند فقیرترین روستایی از زیر لباس‌های ژنده‌اش تلفن همراهی مدل روز بیرون می‌آورد متعجب است، مدلی که تاجران هندی و خارجی مدت زیادی نیست که در دست گرفته‌اند.

«ناشناخته‌ها حد و مرزی ندارند. روی کارهایی تمرکز کنید که در ظاهر ناممکن‌اند. مسیر این است!» مسیر آن‌جاست، پیش رویش، پیچ‌درپیچ و نامطمئن. خواستهٔ جاه‌طلبانه‌اش را می‌داند، اما دیگر نمی‌تواند عقب‌نشینی کند. آن‌قدر درگیر این کار شده که دنده‌عقب‌رفتن ناممکن است. برای تمام جاناکی‌ها و لالیتاهای دنیا مبارزه خواهد کرد و به مردم روستا ثابت می‌کند که می‌شود جور دیگری فکر کرد.

ناگهان جملهٔ پره‌ور به یادش می‌آید که «بچه‌ها همه چیز دارند، به‌جز آن‌چه از آن‌ها گرفته‌ایم.»

این گفتهٔ ژاک پره‌ور که «کودکان همه چیز دارند، به‌جز چیزی که از آن‌ها گرفته می‌شود» در این سفر پرفرازونشیب هدایتش کرده است؛ همچون مانترا . لنا می ‌ خواهد کسی باشد که چیزی را که از این بچه‌ها گرفته شده است به آن‌ها برگرداند.

«بچه‌ها همه چیز دارند، به‌جز آن‌چه از آن‌ها گرفته‌ایم.»

چیزی که امروز از جاناکی می‌دزدند تا ابد گم می‌شود.

«شما کشور، نژاد و مذهب خود نیستید. شما خود خودتان هستید با امیدها و اطمینان از داشتن آزادی. این من را پیدا کنید، خودتان را به او پیوند بزنید و آن وقت سلامت و در امنیت خواهید بود.» ــ مهاراجهٔ بزرگ، کم‌تر بهتر است

او و فرانسوآ به هم قول داده بودند به این سفر بروند، اما این برنامه به فراموشی سپرده شد، مثل خیلی برنامه‌های دیگری که مطرح می‌شوند، اما به‌خاطر کمبود وقت، کمبود انرژی، و یا دردسترس‌نبودن از یاد می‌روند.

فقط مهر و محبتی بی‌اندازه و تفاهم جسمی و روحی. خوشبختی‌ای که از هزاران مورد ناچیز تشکیل شده و از رنج‌های روزمره نمی‌ترسد، بلکه خودش را در آن‌ها قوی‌تر می‌بیند. عشقی طولانی مدت. ‫ به‌طور خلاصه یک عشق.